Job 19
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Job antwoordde, en sprak:
1И отвечал Иов и сказал:
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
2доколе будете мучить душу мою и терзать меня речами?
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
3Вот, уже раз десять вы срамили меня и не стыдитесь теснить меня.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
4Если я и действительно погрешил, то погрешность моя при мне остается.
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
5Если же вы хотите повеличаться надо мною и упрекнуть меня позором моим,
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
6то знайте, что Бог ниспроверг меня и обложил меня Своею сетью.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
7Вот, я кричу: обида! и никто не слушает; вопию, и нет суда.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
8Он преградил мне дорогу, и не могу пройти, и на стези мои положил тьму.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
9Совлек с меня славу мою и снял венец с головы моей.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
10Кругом разорил меня, и я отхожу; и, как дерево, Он исторг надежду мою.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
11Воспылал на меня гневом Своим и считает меня между врагами Своими.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
12Полки Его пришли вместе и направили путь свой ко мне и расположились вокруг шатра моего.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
13Братьев моих Он удалил от меня, и знающие меня чуждаются меня.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
14Покинули меня близкие мои, и знакомые мои забыли меня.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
15Пришлые в доме моем и служанки мои чужим считают меня; посторонним стал я в глазах их.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
16Зову слугу моего, и он не откликается; устами моими я должен умолять его.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
17Дыхание мое опротивело жене моей, и я должен умолять ее ради детей чрева моего.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
18Даже малые дети презирают меня: поднимаюсь, и они издеваются надо мною.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
19Гнушаются мною все наперсники мои, и те, которых я любил, обратились против меня.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
20Кости мои прилипли к коже моей и плоти моей, и я остался только с кожею около зубов моих.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
21Помилуйте меня, помилуйте меня вы, друзья мои, ибо рука Божия коснулась меня.
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
22Зачем и вы преследуете меня, как Бог, и плотью моею не можете насытиться?
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
23О, если бы записаны были слова мои! Если бы начертаны были они в книге
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
24резцом железным с оловом,- на вечное время на камне вырезаны были!
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
25А я знаю, Искупитель мой жив, и Он в последний день восставит из праха распадающуюся кожу мою сию,
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
26и я во плоти моей узрю Бога.
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
27Я узрю Его сам; мои глаза, не глаза другого, увидят Его. Истаивает сердце мое в груди моей!
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
28Вам надлежало бы сказать: зачем мы преследуем его? Как будто корень зла найден во мне.
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
29Убойтесь меча, ибо меч есть отмститель неправды, и знайте, что есть суд.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.