Job 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
1Ka hingnah soah ka hinglu loh a ko-oek coeng. Ka kohuetnah he kamah taengah ka sah tih ka hinglu a khahing hil ka thui.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
2Pathen taengah, “Kai m'boe sak boeh, balae tih kai nan ho, kai m'ming sak.
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
3Na kut thaphu na hnawt vaengah halang kah cilsuep dongah na sae tih na hnaemtaek te nang ham then a?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
4Hlanghing he na sawt tih na hmuh bangla nang taengah pumsa mik om a?
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
5Na khohnin he hlanghing khohnin bangla, na kum khaw hlang khohnin bangla om a?
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
6Te dongah kai kathaesainah te na tlap tih ka tholhnah hnukah nan toem.
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
7Ka boe pawt tih na kut lamloh a huul thai pawt te na mingnah dongah om pataeng.
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
8Na kut loh kai n'noih pai tih thikat la kai n'saii akhaw kai nan dolh pawn ni.
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
9Amlai bangla kai nan saii tih laipi la kai nan mael sak te poek mai lah.
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
10Suktui bangla kai nan sui tih sukkhal bangla kai nan khal sak moenih a?
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
11Kai he ka vin ka saa neh nan dah tih ka rhuh neh tharhui neh nan cun.
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
12Hingnah neh sitlohnah te kai taengah nan khueh tih ka mueihla loh na ngoldoelh a ngaithuen.
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
13Tedae na thinko ah na khoem he na khuiah tila ka ming.
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
14Ka tholh sitoe cakhaw kai nan ngaithuen dongah kai kathaesainah lamloh kai nan hmil moenih.
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
15Ya-oe kai he ka boe akhaw, ka tang akhaw ka lu ka dangrhoek moenih. Yah ka hah tih ka phacip phabaem loh n'yan.
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
16Sathuengca bangla a phul atah kai nan mae tih kai taengah khobaerhambae la na mael.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
17Na laipai neh kai hmai ah nan tlaih tih kai taengah na konoinah na hong. Thovaelnah neh caempuei la kai taengah na pai.
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
18Balae tih bung khui lamloh loh kai nan poh. Ka pal palueng vetih mik loh kai m'hmu pawt mako.
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
19A om khaw a om pawt bangla bungko lamloh phuel la n'khuen.
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
20Ka khohnin he bawn tih a muei la a muei moenih a? Kai lamkah he na dueh na dueh vetih ka ngaidip laem mako.
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
21Ka caeh hlan vaengah hmaisuep khohmuen neh dueknah hlipkhup la ka mael pawt mako.
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
22khoyinnah kho tah dueknah hlipkhup a hmuep bangla om tih cikngae pawh. Te dongah a hmuep la sae,’ ka ti ni,” a ti.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.