Job 31
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Toch had ik een verbond met mijn ogen gesloten, Om niet te kijken naar een maagd.
1Paipi te ka mik neh ka saii dongah me tlam lae oila te ka yakming eh?
2Want wat is het lot, door God in den hoge beschikt, Het erfdeel door den Almachtige daarboven bepaald?
2A so lamkah Pathen khoyo neh hmuensang lamkah Tlungthang rho te menim?
3Het is de ondergang voor den ongerechte, Voor den boosdoener onheil!
3Boethae ham rhainah neh boethae aka saii ham yoethaenah moenih a?
4Slaat Hij mijn wegen niet gade, En telt Hij al mijn schreden niet?
4Amah loh ka longpuei a hmuh tih ka khokan boeih he a tae moenih a?
5Ben ik ooit met leugens omgegaan, Of heeft zich mijn voet gerept tot bedrog?
5A poeyoek taengah ka pongpa tih ka kho loh a hlangthai palat taengla a tawn uh atah,
6God wege mij slechts op een eerlijke schaal, En Hij zal mijn onschuld moeten erkennen!
6Duengnah cooi dongah kai n'khiing saeh lamtah Pathen loh ka muelhtuetnah ming saeh.
7Indien mijn tred is afgeweken Van het rechte pad; Mijn hart mijn ogen achterna is gelopen, Of smetten aan mijn handen kleven:
7Longpuei lamloh ka khokan a buung atah, ka mik hnukah ka lungbuei cet tih ka kut dongah a lolhmaih a kap atah,
8Dan moge ik zaaien, een ander het eten, En wat ik geplant heb, worde uitgerukt!
8ka soem vaengah a tloe loh ca saeh lamtah ka cadil rhoek te ha uh saeh.
9Indien mijn hart is verleid door een vrouw, Ik geloerd heb aan de deur van mijn naaste:
9Huta loh ka lungbuei a hlae tih ka hui kah thohka ah ka rhongngol atah,
10Dan moge mijn vrouw voor een ander malen, En mogen anderen haar bezitten;
10Ka yuu loh a tloe la kuelh saeh lamtah a taengah hlang tloe bakop mai saeh.
11Want dat zou een schanddaad zijn, En een halszaak voor het gerecht!
11Te dongah te khonuen rhamtat neh te te thaesainah rhokhan ni.
12Dan brande een vuur tot het dodenrijk En vertere heel mijn bezit!
12Te hmai loh Abaddon duela a hlawp tih ka cangvuei te boeih ha.
13Indien ik het recht van mijn slaaf heb verkracht, Of van mijn slavin, met mij in geschil:
13Ka salpa neh ka salnu loh kai taengah a tuituk vaengah tiktamnah ka hnawt atah,
14Wat zou ik doen, als God Zich verhief, Wat Hem antwoorden, als Hij de zaak onderzocht?
14Pathen a thoh vaengah balae ka saii vetih n'hip vaengah amah te metlam ol ka mael eh?
15Heeft Hij, die mij in de moederschoot schiep, ook hen niet gemaakt, Heeft niet Een en Dezelfde ons in haar lichaam gevormd?
15Bungko khuiah kai aka saii loh anih a saii moenih a? Kaimih he bung khuiah pakhat la n'cuen sak.
16Heb ik ooit een arme een bede geweigerd, De ogen van een weduwe laten versmachten;
16tattloel kah kongaih te ka hloh pah tih nuhmai mik te ka khah sak koinih,
17Heb ik ooit alleen mijn brood genuttigd, En de wees daarvan niet mee laten eten?
17Kamah buhkam te kamah bueng loh ka caak tih cadah loh ca pawt koinih,
18Neen, van kindsbeen af bracht ik hem groot als een vader, Van de moederschoot af ben ik haar leidsman geweest.
18Ka camoe lamloh napa bangla ka taengah pantai tih nuhmai khaw a nu bung lamloh ka mawt.
19Heb ik ooit een zwerver zonder kleding gezien, Of een arme zonder bedekking;
19Pueinak mueh tih himbai tling la aka milh khodaeng te ka hmuh mai tih,
20Hebben zijn lendenen mij niet moeten zegenen, Werd hij niet verwarmd door de wol mijner schapen?
20A pumpu, a pumpu ah kai n'uem uh vaengah ka tu mul neh ka hlung pawt mai koinih,
21Indien ik mijn hand tegen een rechtschapene ophief, Omdat ik bemerkte, dat men mij in de poort ondersteunde:
21Vongka ah kai bomkung te ka hmuh vaengah ka kut he cadah soah ka ka thueng atah,
22Dan valle mijn schouder uit het gewricht, Worde mijn arm uit het gelid gerukt;
22ka laengpang he a hnuk lamloh rhul saeh lamtah ka ban a cung dong lamloh tlawt mai saeh.
23Dan treffe mij de verschrikking van God, En ik houde geen stand voor zijn Majesteit!
23Pathen taengkah rhainah te kai ham ka birhihnah la a om dongah a boeimangnah te ka noeng moenih.
24Indien ik op goud mijn vertrouwen heb gesteld, Het fijnste goud mijn hoop heb genoemd;
24Sui te ka uepnah la ka khueh tih sui cilh te ka pangtungnah la ka thui koinih,
25Mij verheugd heb ik in de macht van mijn rijkdom, En in de geweldige winst van mijn hand:
25Ka thadueng len tih ka kut loh a khuet la a hmuh dongah ka kokhahnah atah,
26Indien ik heb opgestaard naar de stralende zon, Naar de glanzende maan, die haar weg vervolgde,
26Vangnah dongah a thangthen tih hla vang a thoeih te ka hmuh vaengah,
27Zodat mijn hart in het geheim werd verleid, En mijn hand mijn mond heeft gekust
27ka lungbuei he yinhnuk ah hloih tih ka kut loh ka ka te mok koinih.
28Ook dat zou een halszaak voor het gerecht zijn geweest, Omdat ik God in den hoge had verloochend!
28He khaw a so kah Pathen taengah ka basa la om vetih thaesainah lai la om ni.
29Heb ik mij in het ongeluk van mijn vijand verheugd, Of gejubeld, omdat onheil hem trof;
29Ka lunguet kah yoethaenah dongah ka kohoe tih yoethae loh anih taengla a thoeng te ka haenghang puei atah,
30Heb ik mijn gehemelte niet verboden te zondigen, En door een verwensing zijn leven te eisen;
30A hinglu te thaephoeinah neh hoe hamla ka ka he laihmu la ka khueh aih moenih.
31Hebben mijn tentgenoten niet gezegd: Wie verzadigt zich niet aan het vlees van zijn vijand?
31Ka dap kah hlang rhoek loh, “U long nim a maeh te a cung pawt la a paek eh?” a ti uh moenih a?
32De zwerver behoefde niet buiten te overnachten Voor den reiziger heb ik de deuren geopend.
32Ka thohkhaih kah yinlai te caehlong ka ong pah tih vongvoel ah a rhaeh moenih.
33Indien ik mijn misdaad voor de mensen bedekt heb, In mijn boezem mijn schuld heb verborgen,
33Hlang bangla ka boekoeknah ka dah tih, kai kathaesainah he ka thindang ah ka det mai akhaw,
34Omdat ik de grote menigte vreesde, En bang was voor de verachting der geslachten: Dan moge ik verstommen, en de deur niet meer uitgaan,
34hlangping te yet taengah ka sarhing tih huiko kah nueihbu loh kai n'rhihyawp sak. Te dongah ka kuemsuem tih thohka la ka moe pawh.
35Wie zou er dan nog naar mij horen! Zie hier mijn handtekening! De Almachtige antwoorde mij; Mijn beschuldiger schrijve zijn aanklacht neer!
35Kai taengkah aka hnatun la kamah taengah u long nim m'paek lah mako? Ka kutha he Tlungthang loh kai n'doo saeh lamtah ka tuituknah he hlang loh cabu la daek saeh.
36Waarachtig, ik wil ze op mijn schouder nemen Er mij als met een krans mee omhangen;
36Te te ka laengpang ah ka koh vetih te te ka soah rhuisam la ka laikoeinah het mahpawt nim?
37Ik zal Hem mijn schreden een voor een tonen, En voor zijn aanschijn treden als een vorst!
37Ka khokan tarhing la a taengah ka puen lah vetih anih te rhaengsang bangla ka paan lah mako.
38Indien mijn akker tegen mij klaagde Zijn voren gezamenlijk weenden;
38Ka khohmuen loh kai m'pang thil tih a kong te rhenten rhap koinih,
39Indien ik zijn vrucht heb genoten, zonder te betalen, En zijn bezitter liet zuchten:
39A thadueng te tangka mueh la ka caak tih a kungmah kah hinglu ka yawn sak atah,
40Dan mogen doornen opschieten inplaats van tarwe, En stinkend onkruid inplaats van gerst! Hier eindigen de woorden van Job.
40Cang yueng la mutlo hling, cangtun yueng la saeldol khaw poe saeh,” a ti. Job kah ol bawt coeng.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.