Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1Knowest thou the time when the wild goats bring forth among the rocks, or hast thou observed the hinds when they fawn?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Hast thou numbered the months of their conceiving, or knowest thou the time when they bring forth?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3They bow themselves to bring forth young, and they cast them, and send forth roarings.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Their young are weaned and go to feed: they go forth, and return not to them.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Who hath sent out the wild ass free, and who hath loosed his bonds?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6To whom I have given a house in the wilderness, and his dwellings in the barren land.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7He scorneth the multitude of the city, he heareth not the cry of the driver.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8He looketh round about the mountains of his pasture, and seeketh for every green thing.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Shall the rhinoceros be willing to serve thee, or will he stay at thy crib?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Canst thou bind the rhinoceros with thy thong to plough, or will he break the clods of the valleys after thee?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Wilt thou have confidence in his great strength, and leave thy labours to him?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Wilt thou trust him that he will render thee the seed, and gather it into thy barnfloor?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13The wing of the ostrich is like the wings of the heron, and of the hawk.
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14When she leaveth her eggs on the earth, thou perhaps wilt warm them in the dust.
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15She forgetteth that the foot may tread upon them, or that the beasts of the field may break them.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16She is hardened against her young ones, as though they were not hers, she hath laboured in vain, no fear constraining her.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17For God hath deprived her of wisdom, neither hath he given her understanding.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18When time shall be, she setteth up her wings on high: she scorneth the horse and his rider.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Wilt thou give strength to the horse, or clothe his neck with neighing?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Wilt thou lift him up like the locusts? the glory of his nostrils is terror.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21He breaketh up the earth with his hoof, he pranceth boldly, he goeth forward to meet armed men.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22He despiseth fear, he turneth not his back to the sword,
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23Above him shall the quiver rattle, the spear and shield shall glitter.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24Chasing and raging he swalloweth the ground, neither doth he make account when the noise of the trumpet soundeth.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25When he heareth the trumpet he saith: Ha, ha: he smelleth the battle afar off, the encouraging of the captains, and the shouting of the army.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Doth the hawk wax feathered by thy wisdom, spreading her wings to the south?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Will the eagle mount up at thy command, and make her nest in high places?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28She abideth among the rocks, and dwelleth among cragged flints, and stony hills, where there is no access.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29From thence she looketh for the prey, and her eyes behold afar off.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Her young ones shall suck up blood: and wheresoever the carcass shall be, she is immediately there.
no verse 31 in this text
31And the Lord went on, and said to Job:
no verse 32 in this text
32Shall he that contendeth with God be so easily silenced? surely he that reproveth God, ought to answer him.
no verse 33 in this text
33Then Job answered the Lord, and said:
no verse 34 in this text
34What can I answer, who hath spoken inconsiderately? I will lay my hand upon my mouth.
no verse 35 in this text
35One thing I have spoken, which I wish I had not said: and another, to which I will add no more.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.