Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1“Você sabe o tempo em que as cabras montesas dão à luz? Você observa quando as corças têm as suas crias?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Você pode contar os meses que elas cumprem? Ou você sabe o tempo em que elas dão à luz?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3Elas se encurvam. Elas dão à luz as suas crias. Elas põem fim às suas dores de parto.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Suas crias se tornam fortes. Elas crescem no campo aberto. Elas saem, e não voltam mais.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5“Quem deixou o jumento selvagem livre? Ou quem soltou as amarras do jumento veloz,
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6de quem fiz do deserto o seu lar, e da terra salgada a sua morada?
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7Ele despreza o tumulto da cidade, e não ouve os gritos do condutor.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8A extensão das montanhas é a sua pastagem. Ele busca por tudo que é verde.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9“O boi selvagem se contentará em servi-lo? Ou ele ficará junto ao seu cocho?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Você pode prender o boi selvagem no sulco com o seu arreio? Ou ele lavrará os vales atrás de você?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Você confiará nele, porque a sua força é grande? Ou você deixará a ele o seu trabalho?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Você confiará que ele trará para casa a sua semente, e ajuntará o grão da sua eira?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13“As asas do avestruz batem orgulhosamente, mas são elas as penas e a plumagem do amor?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14Pois ela deixa os seus ovos na terra, os aquece no pó,
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15e se esquece de que o pé pode esmagá-los, ou de que o animal selvagem pode pisoteá-los.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16Ela trata duramente as suas crias, como se não fossem suas. Embora o seu trabalho seja em vão, ela não tem medo,
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17porque Deus a privou de sabedoria, e não lhe concedeu entendimento.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Quando ela se levanta altiva, ela zomba do cavalo e do seu cavaleiro.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19“Foi você quem deu força ao cavalo? Você vestiu o seu pescoço com uma crina tremulante?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Você o fez saltar como um gafanhoto? A glória do seu resfolegar é terrível.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21Ele escarva no vale, e se alegra na sua força. Ele sai ao encontro dos homens armados.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22Ele zomba do medo, e não se intimida, nem recua diante da espada.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23A aljava chocalha contra ele, a lança reluzente e o dardo.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24Ele devora a terra com ferocidade e fúria, e não fica parado ao som da trombeta.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25Sempre que a trombeta soa, ele resfolega: 'Aha!' Ele cheira a batalha de longe, o trovão dos capitães e os gritos de guerra.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26“É pela sua sabedoria que o falcão voa alto, e estende as suas asas para o sul?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27É sob o seu comando que a águia se eleva, e faz o seu ninho nas alturas?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28No penhasco ela habita e faz o seu lar, na ponta do penhasco e na fortaleza.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29De lá ela espia a presa. Seus olhos a veem de longe.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Suas crias também sugam sangue. Onde estão os mortos, ali ela está.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.