Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1Ĉu vi scias la tempon, en kiu naskas la ibeksoj sur la rokoj? Ĉu vi observis la akuŝiĝon de la cervinoj?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Ĉu vi kalkulis la monatojn de ilia gravedeco? Aŭ ĉu vi scias la tempon, kiam ili devas naski?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3Ili fleksiĝas, elĵetas siajn idojn, Liberiĝas de siaj doloroj.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Iliaj infanoj fortiĝas, kreskas en libereco, Foriras, ke ne revenas al ili.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Kiu donis liberecon al la sovaĝa azeno? Kaj kiu malligis ĝiajn ligilojn?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6La dezerton Mi faris ĝia domo, Kaj stepon ĝia loĝejo;
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7Ĝi ridas pri la bruo de la urbo, La kriojn de pelanto ĝi ne aŭdas;
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8La produktaĵoj de la montoj estas ĝia manĝaĵo, Kaj ĝi serĉas ĉian verdaĵon.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Ĉu bubalo volos servi al vi? Ĉu ĝi volos nokti ĉe via manĝujo?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Ĉu vi povas alligi bubalon per ŝnuro al bedo? Ĉu ĝi erpos post vi valojn?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Ĉu vi fidos ĝin pro ĝia granda forto? Kaj ĉu vi komisios al ĝi vian laboron?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Ĉu vi havos konfidon al ĝi, ke ĝi reportos viajn semojn Kaj kolektos en vian grenejon?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13La flugilo de struto leviĝas gaje, Simile al la flugilo de cikonio kaj de akcipitro;
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14Ĉar ĝi lasas sur la tero siajn ovojn Kaj varmigas ilin en la sablo;
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15Ĝi forgesas, ke piedo povas ilin dispremi Kaj sovaĝa besto povas ilin disbati.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16Ĝi estas kruela por siaj idoj, kvazaŭ ili ne estus ĝiaj; Ĝi ne zorgas pri tio, ke ĝia laboro estas vana;
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17Ĉar Dio senigis ĝin je saĝo Kaj ne donis al ĝi prudenton.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Kiam ĝi leviĝas alten, Ĝi mokas ĉevalon kaj ĝian rajdanton.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Ĉu vi donas forton al la ĉevalo? Ĉu vi vestas ĝian kolon per kolharoj?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Ĉu vi povas saltigi ĝin kiel akrido? Terura estas la beleco de ĝia ronkado.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21Ĝi fosas en la valo kaj estas gaja pro forteco; Ĝi eliras kontraŭ armiton;
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22Ĝi ridas pri timo kaj ne senkuraĝiĝas, Kaj ne retiras sin de glavo.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23Super ĝi sonoras la sagujo, Brilas lanco kaj ponardego.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24Kun bruo kaj kolero ĝi glutas teron, Kaj ne povas stari trankvile ĉe sonado de trumpeto.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25Kiam eksonas la trumpeto, ĝi ekkrias: Ho, ho! Kaj de malproksime ĝi flarsentas la batalon, Kriadon de la kondukantoj, kaj bruon.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Ĉu pro via saĝo flugas la akcipitro Kaj etendas siajn flugilojn al sudo?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Ĉu pro via ordono leviĝas la aglo Kaj faras alte sian neston?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28Sur roko ĝi loĝas, Noktas sur dento de roko kaj de monta pinto.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29De tie ĝi elrigardas por si manĝaĵon; Malproksime vidas ĝiaj okuloj.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Ĝiaj idoj trinkas sangon; Kaj kie estas mortigitoj, tie ĝi estas.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.