Job 14
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1L’homme né de la femme! Sa vie est courte, sans cesse agitée.
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
2Il naît, il est coupé comme une fleur; Il fuit et disparaît comme une ombre.
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
3Et c’est sur lui que tu as l’œil ouvert! Et tu me fais aller en justice avec toi!
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
4Comment d’un être souillé sortira-t-il un homme pur? Il n’en peut sortir aucun.
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
5Si ses jours sont fixés, si tu as compté ses mois, Si tu en as marqué le terme qu’il ne saurait franchir,
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
6Détourne de lui les regards, et donne-lui du relâche, Pour qu’il ait au moins la joie du mercenaire à la fin de sa journée.
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
7Un arbre a de l’espérance: Quand on le coupe, il repousse, Il produit encore des rejetons;
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
8Quand sa racine a vieilli dans la terre, Quand son tronc meurt dans la poussière,
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
9Il reverdit à l’approche de l’eau, Il pousse des branches comme une jeune plante.
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
10Mais l’homme meurt, et il perd sa force; L’homme expire, et où est-il?
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
11Les eaux des lacs s’évanouissent, Les fleuves tarissent et se dessèchent;
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
12Ainsi l’homme se couche et ne se relèvera plus, Il ne se réveillera pas tant que les cieux subsisteront, Il ne sortira pas de son sommeil.
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
13Oh! Si tu voulais me cacher dans le séjour des morts, M’y tenir à couvert jusqu’à ce que ta colère fût passée, Et me fixer un terme auquel tu te souviendras de moi!
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
14Si l’homme une fois mort pouvait revivre, J’aurais de l’espoir tout le temps de mes souffrances, Jusqu’à ce que mon état vînt à changer.
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
15Tu appellerais alors, et je te répondrais, Tu languirais après l’ouvrage de tes mains.
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
16Mais aujourd’hui tu comptes mes pas, Tu as l’œil sur mes péchés;
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
17Mes transgressions sont scellées en un faisceau, Et tu imagines des iniquités à ma charge.
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
18La montagne s’écroule et périt, Le rocher disparaît de sa place,
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
19La pierre est broyée par les eaux, Et la terre emportée par leur courant; Ainsi tu détruis l’espérance de l’homme.
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
20Tu es sans cesse à l’assaillir, et il s’en va; Tu le défigures, puis tu le renvoies.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
21Que ses fils soient honorés, il n’en sait rien; Qu’ils soient dans l’abaissement, il l’ignore.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
22C’est pour lui seul qu’il éprouve de la douleur en son corps, C’est pour lui seul qu’il ressent de la tristesse en son âme.
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.