Job 14
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Man born of a woman, living for a short time, is filled with many miseries.
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
2Who cometh forth like a flower, and is destroyed, and fleeth as a shadow, and never continueth in the same state.
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
3And dost thou think it meet to open thy eyes upon such an one, and to bring him into judgment with thee?
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
4Who can make him clean that is conceived of unclean seed? is it not thou who only art?
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
5The days of man are short, and the number of his months is with thee: thou hast appointed his bounds which cannot be passed.
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
6Depart a little from him, that he may rest, until his wished for day come, as that of the hireling.
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
7A tree hath hope: if it be cut, it groweth green again, and the boughs thereof sprout.
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
8If its root be old in the earth, and its stock be dead in the dust:
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
9At the scent of water, it shall spring, and bring forth leaves, as when it was first planted.
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
10But man when he shall be dead, and stripped and consumed, I pray you where is he?
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
11As if the waters should depart out of the sea, and an emptied river should be dried up:
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
12So man when he is fallen asleep shall not rise again; till the heavens be broken, he shall not awake, nor rise up out of his sleep.
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
13Who will grant me this, that thou mayst protect me in hell, and hide me till thy wrath pass, and appoint me a. time when thou wilt remember me?
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
14Shall man that is dead, thinkest thou, live again? all the days in which I am now in warfare, I expect until my change come.
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
15Thou shalt call me, and I will answer thee: to the work of thy hands thou shalt reach out thy right hand.
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
16Thou indeed hast numbered my steps, but spare my sins.
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
17Thou hast sealed up my offences as it were in a bag, but hast cured my iniquity.
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
18A mountain falling cometh to nought, and a rock is removed out of its place.
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
19Waters wear away the stones, and with inundation the ground by little and little is washed away: so in like manner thou shalt destroy man.
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
20Thou hast strengthened him for a little while, that he may pass away for ever: thou shalt change his face, and shalt send him away.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
21Whether his children come to honour or dishonour, he shall not understand.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
22But yet his flesh, while he shall live, shall have pain, and his soul shall mourn over him.
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.