Job 29
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And Job continued his discourse:
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
2“How I long for the months gone by, for the days when God watched over me,
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
3when His lamp shone above my head, and by His light I walked through the darkness,
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
4when I was in my prime, when the friendship of God rested on my tent,
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
5when the Almighty was still with me and my children were around me,
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
6when my steps were bathed in cream and the rock poured out for me streams of oil!
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
7When I went out to the city gate and took my seat in the public square,
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
8the young men saw me and withdrew, and the old men rose to their feet.
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
9The princes refrained from speaking and covered their mouths with their hands.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
10The voices of the nobles were hushed, and their tongues stuck to the roofs of their mouths.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
11For those who heard me called me blessed, and those who saw me commended me,
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
12because I rescued the poor who cried out and the fatherless who had no helper.
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
13The dying man blessed me, and I made the widow’s heart sing for joy.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
14I put on righteousness, and it clothed me; justice was my robe and my turban.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
15I served as eyes to the blind and as feet to the lame.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
16I was a father to the needy, and I took up the case of the stranger.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
17I shattered the fangs of the unjust and snatched the prey from his teeth.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
18So I thought: ‘I will die in my nest and multiply my days as the sand.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
19My roots will spread out to the waters, and the dew will rest nightly on my branches.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
20My glory is ever new within me, and my bow is renewed in my hand.’
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
21Men listened to me with expectation, waiting silently for my counsel.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
22After my words, they spoke no more; my speech settled on them like dew.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
23They waited for me as for rain and drank in my words like spring showers.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
24If I smiled at them, they did not believe it; the light of my countenance was precious.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
25I chose their course and presided as chief. So I dwelt as a king among his troops, as a comforter of the mourners.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.