Job 29
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Moreover Job continued his parable, and said,
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
2Oh that I were as in months past, as in the days when God preserved me;
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
3When his candle shined upon my head, and when by his light I walked through darkness;
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
4As I was in the days of my youth, when the secret of God was upon my tabernacle;
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
5When the Almighty was yet with me, when my children were about me;
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
6When I washed my steps with butter, and the rock poured me out rivers of oil;
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
7When I went out to the gate through the city, when I prepared my seat in the street!
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
8The young men saw me, and hid themselves: and the aged arose, and stood up.
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
9The princes refrained talking, and laid their hand on their mouth.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
10The nobles held their peace, and their tongue cleaved to the roof of their mouth.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
11When the ear heard me , then it blessed me; and when the eye saw me , it gave witness to me:
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
12Because I delivered the poor that cried, and the fatherless, and him that had none to help him.
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
13The blessing of him that was ready to perish came upon me: and I caused the widow’s heart to sing for joy.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
14I put on righteousness, and it clothed me: my judgment was as a robe and a diadem.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
15I was eyes to the blind, and feet was I to the lame.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
16I was a father to the poor: and the cause which I knew not I searched out.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
17And I brake the jaws of the wicked, and plucked the spoil out of his teeth.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
18Then I said, I shall die in my nest, and I shall multiply my days as the sand.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
19My root was spread out by the waters, and the dew lay all night upon my branch.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
20My glory was fresh in me, and my bow was renewed in my hand.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
21Unto me men gave ear, and waited, and kept silence at my counsel.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
22After my words they spake not again; and my speech dropped upon them.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
23And they waited for me as for the rain; and they opened their mouth wide as for the latter rain.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
24If I laughed on them, they believed it not; and the light of my countenance they cast not down.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
25I chose out their way, and sat chief, and dwelt as a king in the army, as one that comforteth the mourners.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.