Job 30
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? men in whom ripe age is perished.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3They are gaunt with want and famine; they gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4They pluck salt-wort with wormwood; and the roots of the broom are their food.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5They are driven forth from the midst of men; they cry after them as after a thief.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6In the clefts of the valleys must they dwell, in holes of the earth and of the rocks.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7Among the bushes they bray; under the nettles they are gathered together.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8They are children of churls, yea, children of ignoble men; they were scourged out of the land.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9And now I am become their song, yea, I am a byword unto them.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11For He hath loosed my cord, and afflicted me, and they have cast off the bridle before me.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12Upon my right hand rise the brood; they entangle my feet, and they cast up against me their ways of destruction.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13They break up my path, they further my calamity, even men that have no helper.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14As through a wide breach they come; in the midst of the ruin they roll themselves upon me.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Terrors are turned upon me, they chase mine honour as the wind; and my welfare is passed away as a cloud.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16And now my soul is poured out within me; days of affliction have taken hold upon me.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17In the night my bones are pierced, and fall from me, and my sinews take no rest.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18By the great force of my disease is my garment disfigured; it bindeth me about as the collar of my coat.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20I cry unto Thee, and Thou dost not answer me; I stand up, and Thou lookest at me.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Thou art turned to be cruel to me; with the might of Thy hand Thou hatest me.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Thou liftest me up to the wind, Thou causest me to ride upon it; and Thou dissolvest my substance.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23For I know that Thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Surely none shall put forth his hand to a ruinous heap, neither because of these things shall help come in one's calamity,
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25If I have not wept for him that was in trouble, and if my soul grieved not for the needy.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Yet, when I looked for good, there came evil; and when I waited for light, there came darkness.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Mine inwards boil, and rest not; days of affliction are come upon me.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28I go mourning without the sun; I stand up in the assembly, and cry for help.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29I am become a brother to jackals, and a companion to ostriches.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30My skin is black, and falleth from me, and my bones are burned with heat.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31Therefore is my harp turned to mourning, and my pipe into the voice of them that weep.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.