Книга Иова 30
Synodal Translation (Синодальный перевод)Translation
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника - хлеб их.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицом моим.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицом моим.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели, не имея помощника.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне,- стою, а Ты только смотришь на меня.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя - голосом плачевным.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.