Книга Иова

Old Testament

New Testament

Chapter 30
Synodal Translation (Син…
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.
1[Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника - хлеб их.
4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицом моим.
10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицом моим.
11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели, не имея помощника.
13Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
15Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
16Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.
17Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
18In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
19Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне,- стою, а Ты только смотришь на меня.
20Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
21Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня.
22Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
23Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?
24Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
25Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
26Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
27Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
28Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
29Frater fui draconum, et socius struthionum.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
30Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя - голосом плачевным.
31Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.