Книга Иова 30
Synodal Translation (Синодальный перевод)Translation
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.
1[Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника - хлеб их.
4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицом моим.
10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицом моим.
11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели, не имея помощника.
13Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
15Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
16Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.
17Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
18In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
19Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне,- стою, а Ты только смотришь на меня.
20Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
21Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня.
22Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
23Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?
24Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
25Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
26Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
27Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
28Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
29Frater fui draconum, et socius struthionum.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
30Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя - голосом плачевным.
31Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.