Книга Иова

Old Testament

New Testament

Chapter 14
Synodal Translation (Син…
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1Человек, рожденный женою, краткодневен и пресыщен печалями:
1[Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.
2как цветок, он выходит и опадает; убегает, как тень, и не останавливается.
2Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.
3И на него-то Ты отверзаешь очи Твои, и меня ведешь на суд с Тобою?
3Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium?
4Кто родится чистым от нечистого? Ни один.
4Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? nonne tu qui solus es?
5Если дни ему определены, и число месяцев его у Тебя, если Ты положил ему предел, которого он не перейдет,
5Breves dies hominis sunt: numerus mensium ejus apud te est: constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.
6то уклонись от него: пусть он отдохнет, доколе не окончит, как наемник, дня своего.
6Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.
7Для дерева есть надежда, что оно, если и будет срублено, снова оживет, и отрасли от него выходить не перестанут:
7Lignum habet spem: si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.
8если и устарел в земле корень его, и пень его замер в пыли,
8Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
9но, лишь почуяло воду, оно дает отпрыски и пускает ветви, как бы вновь посаженное.
9ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.
10А человек умирает и распадается; отошел, и где он?
10Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est?
11Уходят воды из озера, и река иссякает и высыхает:
11Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat:
12так человек ляжет и не станет; до скончания неба он не пробудится и не воспрянет от сна своего.
12sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.
13О, если бы Ты в преисподней сокрыл меня и укрывал меня, пока пройдет гнев Твой, положил мне срок и потом вспомнил обо мне!
13Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?
14Когда умрет человек, то будет ли он опять жить? Во все дни определенного мне времени я ожидал бы, пока придет мне смена.
14Putasne mortuus homo rursum vivat? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.
15Воззвал бы Ты, и я дал бы Тебе ответ, и Ты явил бы благоволение творению рук Твоих;
15Vocabis me, et ego respondebo tibi: operi manuum tuarum porriges dexteram.
16ибо тогда Ты исчислял бы шаги мои и не подстерегал бы греха моего;
16Tu quidem gressus meos dinumerasti: sed parce peccatis meis.
17в свитке было бы запечатано беззаконие мое, и Ты закрыл бы вину мою.
17Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.
18Но гора падая разрушается, и скала сходит с места своего;
18Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo:
19вода стирает камни; разлив ее смывает земную пыль: так и надежду человека Ты уничтожаешь.
19lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur: et hominem ergo similiter perdes.
20Теснишь его до конца, и он уходит; изменяешь ему лице и отсылаешь его.
20Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret: immutabis faciem ejus, et emittes eum.
21В чести ли дети его - он не знает, унижены ли - он не замечает;
21Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.
22но плоть его на нем болит, и душа его в нем страдает.
22Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.]

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.