Послание Иакова

Old Testament

New Testament

Chapter 1

Послание Иакова

Synodal Translation (Син…
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Послание Иакова 1

Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1Иаков, раб Бога и Господа Иисуса Христа, двенадцати коленам, находящимся в рассеянии, - радоваться.
1Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.
2С великою радостью принимайте, братия мои, когда впадаете в различные искушения,
2Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis:
3зная, что испытание вашей веры производит терпение;
3scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.
4терпение же должно иметь совершенное действие, чтобы вы были совершенны во всей полноте, без всякого недостатка.
4Patientia autem opus perfectum habet: ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.
5Если же у кого из вас не достает мудрости, да просит у Бога, дающего всем просто и без упреков, - и дастся ему.
5Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat: et dabitur ei.
6Но да просит с верою, нимало не сомневаясь, потому что сомневающийся подобен морской волне, ветром поднимаемой и развеваемой.
6Postulet autem in fide nihil hæsitans: qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur:
7Да не думает такой человек получить что-нибудь от Господа.
7non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.
8Человек с двоящимися мыслями не тверд во всех путях своих.
8Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.
9Да хвалится брат униженный высотою своею,
9Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua:
10а богатый - унижением своим, потому что он прейдет, как цвет на траве.
10dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit;
11Восходит солнце, настает зной, и зноем иссушает траву, цвет ее опадает, исчезает красота вида ее; так увядает и богатый в путях своих.
11exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit: ita et dives in itineribus suis marcescet.
12Блажен человек, который переносит искушение, потому что, быв испытан, он получит венец жизни, который обещал Господь любящим Его.
12Beatus vir qui suffert tentationem: quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.
13В искушении никто не говори: Бог меня искушает; потому что Бог не искушается злом и Сам не искушает никого,
13Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur: Deus enim intentator malorum est: ipse autem neminem tentat.
14но каждый искушается, увлекаясь и обольщаясь собственною похотью;
14Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.
15похоть же, зачав, рождает грех, а сделанный грех рождает смерть.
15Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum: peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.
16Не обманывайтесь, братия мои возлюбленные.
16Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.
17Всякое даяние доброе и всякий дар совершенный нисходит свыше, от Отца светов, у Которого нет изменения и ни тени перемены.
17Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.
18Восхотев, родил Он нас словом истины, чтобы нам быть некоторым начатком Его созданий.
18Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.
19Итак, братия мои возлюбленные, всякий человек да будет скор на слышание, медлен на слова, медлен на гнев,
19Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum: tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.
20ибо гнев человека не творит правды Божией.
20Ira enim viri justitiam Dei non operatur.
21Посему, отложив всякую нечистоту и остаток злобы, в кротости примите насаждаемое слово, могущее спасти ваши души.
21Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.
22Будьте же исполнители слова, а не слушатели только, обманывающие самих себя.
22Estote autem factores verbi, et non auditores tantum: fallentes vosmetipsos.
23Ибо кто слушает слово и не исполняет, тот подобен человеку, рассматривающему природные черты лица своего в зеркале:
23Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo:
24он посмотрел на себя, отошел и тотчас забыл, каков он.
24consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.
25Но кто вникнет в закон совершенный, закон свободы, и пребудет в нем, тот, будучи не слушателем забывчивым, но исполнителем дела, блажен будет в своем действии.
25Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis: hic beatus in facto suo erit.
26Если кто из вас думает, что он благочестив, и не обуздывает своего языка, но обольщает свое сердце, у того пустое благочестие.
26Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.
27Чистое и непорочное благочестие пред Богом и Отцем есть то, чтобы призирать сирот и вдов в их скорбях и хранить себя неоскверненным от мира.
27Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.