Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Clementine Vulgate, 1598
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1[Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Frater fui draconum, et socius struthionum.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.