Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника - хлеб их.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицом моим.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицом моим.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели, не имея помощника.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне,- стою, а Ты только смотришь на меня.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя - голосом плачевным.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.