Job
Chapter 30
Clementine Vulgate, 1598
vs Synodal Translatio…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Job 30

Clementine Vulgate, 1598
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1[Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
1А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился бы поместить с псами стад моих.
2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
2И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время.
3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
3Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую;
4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
4щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника - хлеб их.
5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
5Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров,
6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
6чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов.
7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
7Ревут между кустами, жмутся под терном.
8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
8Люди отверженные, люди без имени, отребье земли!
9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
9Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.
10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
10Они гнушаются мною, удаляются от меня и не удерживаются плевать пред лицом моим.
11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
11Так как Он развязал повод мой и поразил меня, то они сбросили с себя узду пред лицом моим.
12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
12С правого боку встает это исчадие, сбивает меня с ног, направляет гибельные свои пути ко мне.
13Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
13А мою стезю испортили: все успели сделать к моей погибели, не имея помощника.
14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
14Они пришли ко мне, как сквозь широкий пролом; с шумом бросились на меня.
15Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
15Ужасы устремились на меня; как ветер, развеялось величие мое, и счастье мое унеслось, как облако.
16Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
16И ныне изливается душа моя во мне: дни скорби объяли меня.
17Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
17Ночью ноют во мне кости мои, и жилы мои не имеют покоя.
18In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
18С великим трудом снимается с меня одежда моя; края хитона моего жмут меня.
19Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
19Он бросил меня в грязь, и я стал, как прах и пепел.
20Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
20Я взываю к Тебе, и Ты не внимаешь мне,- стою, а Ты только смотришь на меня.
21Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
21Ты сделался жестоким ко мне, крепкою рукою враждуешь против меня.
22Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
22Ты поднял меня и заставил меня носиться по ветру и сокрушаешь меня.
23Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
23Так, я знаю, что Ты приведешь меня к смерти и в дом собрания всех живущих.
24Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
24Верно, Он не прострет руки Своей на дом костей: будут ли они кричать при своем разрушении?
25Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
25Не плакал ли я о том, кто был в горе? не скорбела ли душа моя о бедных?
26Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
26Когда я чаял добра, пришло зло; когда ожидал света, пришла тьма.
27Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
27Мои внутренности кипят и не перестают; встретили меня дни печали.
28Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
28Я хожу почернелый, но не от солнца; встаю в собрании и кричу.
29Frater fui draconum, et socius struthionum.
29Я стал братом шакалам и другом страусам.
30Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
30Моя кожа почернела на мне, и кости мои обгорели от жара.
31Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]
31И цитра моя сделалась унылою, и свирель моя - голосом плачевным.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.