Job 9
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Et respondens Job, ait:
1И отвечал Иов и сказал:
2[Vere scio quod ita sit, et quod non justificetur homo compositus Deo.
2правда! знаю, что так; но как оправдается человек пред Богом?
3Si voluerit contendere cum eo, non poterit ei respondere unum pro mille.
3Если захочет вступить в прение с Ним, то не ответит Ему ни на одно из тысячи.
4Sapiens corde est, et fortis robore: quis restitit ei, et pacem habuit?
4Премудр сердцем и могущ силою; кто восставал против Него и оставался в покое?
5Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo.
5Он передвигает горы, и не узнают их: Он превращает их в гневе Своем;
6Qui commovet terram de loco suo, et columnæ ejus concutiuntur.
6сдвигает землю с места ее, и столбы ее дрожат;
7Qui præcipit soli, et non oritur, et stellas claudit quasi sub signaculo.
7скажет солнцу,- и не взойдет, и на звезды налагает печать.
8Qui extendit cælos solus, et graditur super fluctus maris.
8Он один распростирает небеса и ходит по высотам моря;
9Qui facit Arcturum et Oriona, et Hyadas et interiora austri.
9сотворил Ас, Кесиль и Хима и тайники юга;
10Qui facit magna, et incomprehensibilia, et mirabilia, quorum non est numerus.
10делает великое, неисследимое и чудное без числа!
11Si venerit ad me, non videbo eum; si abierit, non intelligam.
11Вот, Он пройдет предо мною, и не увижу Его; пронесется, и не замечу Его.
12Si repente interroget, quis respondebit ei? vel quis dicere potest: Cur ita facis?
12Возьмет, и кто возбранит Ему? кто скажет Ему: что Ты делаешь?
13Deus, cujus iræ nemo resistere potest, et sub quo curvantur qui portant orbem.
13Бог не отвратит гнева Своего; пред Ним падут поборники гордыни.
14Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei, et loquar verbis meis cum eo?
14Тем более могу ли я отвечать Ему и приискивать себе слова пред Ним?
15qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo: sed meum judicem deprecabor.
15Хотя бы я и прав был, но не буду отвечать, а буду умолять Судию моего.
16Et cum invocantem exaudierit me, non credo quod audierit vocem meam.
16Если бы я воззвал, и Он ответил мне,- я не поверил бы, что голос мой услышал Тот,
17In turbine enim conteret me, et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa.
17Кто в вихре разит меня и умножает безвинно мои раны,
18Non concedit requiescere spiritum meum, et implet me amaritudinibus.
18не дает мне перевести духа, но пресыщает меня горестями.
19Si fortitudo quæritur, robustissimus est; si æquitas judicii, nemo audet pro me testimonium dicere.
19Если действовать силою, то Он могуществен; если судом, кто сведет меня с Ним?
20Si justificare me voluero, os meum condemnabit me; si innocentem ostendero, pravum me comprobabit.
20Если я буду оправдываться, то мои же уста обвинят меня; если я невинен, то Он признает меня виновным.
21Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea, et tædebit me vitæ meæ.
21Невинен я; не хочу знать души моей, презираю жизнь мою.
22Unum est quod locutus sum: et innocentem et impium ipse consumit.
22Все одно; поэтому я сказал, что Он губит и непорочного и виновного.
23Si flagellat, occidat semel, et non de pœnis innocentum rideat.
23Если этого поражает Он бичом вдруг, то пытке невинных посмеивается.
24Terra data est in manus impii; vultum judicum ejus operit. Quod si non ille est, quis ergo est?
24Земля отдана в руки нечестивых; лица судей ее Он закрывает. Если не Он, то кто же?
25Dies mei velociores fuerunt cursore; fugerunt, et non viderunt bonum.
25Дни мои быстрее гонца,- бегут, не видят добра,
26Pertransierunt quasi naves poma portantes; sicut aquila volans ad escam.
26несутся, как легкие ладьи, как орел стремится на добычу.
27Cum dixero: Nequaquam ita loquar: commuto faciem meam, et dolore torqueor.
27Если сказать мне: забуду я жалобы мои, отложу мрачный вид свой и ободрюсь;
28Verebar omnia opera mea, sciens quod non parceres delinquenti.
28то трепещу всех страданий моих, зная, что Ты не объявишь меня невинным.
29Si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi?
29Если же я виновен, то для чего напрасно томлюсь?
30Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimæ manus meæ,
30Хотя бы я омылся и снежною водою и совершенно очистил руки мои,
31tamen sordibus intinges me, et abominabuntur me vestimenta mea.
31то и тогда Ты погрузишь меня в грязь, и возгнушаются мною одежды мои.
32Neque enim viro qui similis mei est, respondebo; nec qui mecum in judicio ex æquo possit audiri.
32Ибо Он не человек, как я, чтоб я мог отвечать Ему и идти вместе с Ним на суд!
33Non est qui utrumque valeat arguere, et ponere manum suam in ambobus.
33Нет между нами посредника, который положил бы руку свою на обоих нас.
34Auferat a me virgam suam, et pavor ejus non me terreat.
34Да отстранит Он от меня жезл Свой, и страх Его да не ужасает меня,
35Loquar, et non timebo eum; neque enim possum metuens respondere.]
35и тогда я буду говорить и не убоюсь Его, ибо я не таков сам в себе.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.