ΙΩΒ
Chapter 9
Septuagint (Brenton Gree…
vs Synodal Translatio…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Ὑπολαβὼν δὲ Ἰὼβ, λέγει,
1И отвечал Иов и сказал:
2Ἐπʼ ἀληθείας οἶδα, ὅτι οὕτως ἐστί· πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς παρὰ Κυρίῳ;
2правда! знаю, что так; но как оправдается человек пред Богом?
3Ἐὰν γὰρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ, οὐ μὴ ὑπακούσῃ αὐτῷ, ἵνα μὴ ἀντείπῃ πρὸς ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων.
3Если захочет вступить в прение с Ним, то не ответит Ему ни на одно из тысячи.
4Σοφὸς γάρ ἐστι διανοίᾳ, κραταιός τε καὶ μέγας· τίς σκληρὸς γενόμενος ἐναντίον αὐτοῦ ὑπέμεινεν;
4Премудр сердцем и могущ силою; кто восставал против Него и оставался в покое?
5Ὁ παλαιῶν ὄρη καὶ οὐκ οἴδασιν, ὁ καταστρέφων αὐτὰ ὀργῇ·
5Он передвигает горы, и не узнают их: Он превращает их в гневе Своем;
6Ὁ σείων τὴν ὑπʼ οὐρανὸν ἐκ θεμελίων, οἱ δὲ στύλοι αὐτῆς σαλεύονται·
6сдвигает землю с места ее, и столбы ее дрожат;
7Ὁ λέγων τῷ ἡλίῳ καὶ οὐκ ἀνατέλλει, κατὰ δὲ ἄστρων κατασφραγίζει·
7скажет солнцу,- и не взойдет, и на звезды налагает печать.
8Ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος, καὶ περιπατῶν ὡς ἐπʼ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης·
8Он один распростирает небеса и ходит по высотам моря;
9Ὁ ποιῶν Πλειάδα καὶ Ἕσπερον καὶ Ἀρκτοῦρον, καὶ ταμεῖα Νότου·
9сотворил Ас, Кесиль и Хима и тайники юга;
10Ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.
10делает великое, неисследимое и чудное без числа!
11Ἐὰν ὑπερβῇ με, οὐ μὴ ἴδω· ἐὰν παρέλθῃ με, οὐδʼ ὡς ἔγνων.
11Вот, Он пройдет предо мною, и не увижу Его; пронесется, и не замечу Его.
12Ἐὰν ἀπαλλάξῃ, τίς ἀποστρέψει; ἢ τίς ἐρεῖ αὐτῷ, τί ἐποίησας;
12Возьмет, и кто возбранит Ему? кто скажет Ему: что Ты делаешь?
13Αὐτὸς γὰρ ἀπέστραπται ὀργὴν, ὑπʼ αὐτοῦ ἐκάμφθησαν κήτη τὰ ὑπʼ οὐρανόν
13Бог не отвратит гнева Своего; пред Ним падут поборники гордыни.
14Ἐὰν δέ μου ὑπακούσεται, ἤ διακρίνει τὰ ῥήματά μου.
14Тем более могу ли я отвечать Ему и приискивать себе слова пред Ним?
15Ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, οὐκ εἰσακούσεταί μου, τοῦ κρίματος αὐτοῦ δεηθήσομαι·
15Хотя бы я и прав был, но не буду отвечать, а буду умолять Судию моего.
16Ἐάν τε καλέσω καὶ μὴ ὑπακούσῃ, οὐ πιστεύω ὅτι εἰσακήκοέ μου τῆς φωνῆς.
16Если бы я воззвал, и Он ответил мне,- я не поверил бы, что голос мой услышал Тот,
17Μὴ γνόφῳ με ἐκτρίψῃ· πολλὰ δέ μου τὰ συντρίμματα πεποίηκε διακενῆς.
17Кто в вихре разит меня и умножает безвинно мои раны,
18Οὐκ ἐᾷ γάρ με ἀναπνεῦσαι· ἐνέπλησε δέ με πικρίας,
18не дает мне перевести духа, но пресыщает меня горестями.
19ὅτι μὲν γὰρ ἰσχύει κράτει· τίς οὖν κρίματι αὐτοῦ ἀντιστήσεται;
19Если действовать силою, то Он могуществен; если судом, кто сведет меня с Ним?
20Ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, τὸ στόμα μου ἀσεβήσει· ἐάν τε ᾧ ἄμεμπτος, σκολιὸς ἀποβήσομαι.
20Если я буду оправдываться, то мои же уста обвинят меня; если я невинен, то Он признает меня виновным.
21Εἴτε γὰρ ἠσέβησα, οὐκ οἶδα τῇ ψυχῇ, πλὴν ἀφαιρεῖταί μου ἡ ζωή.
21Невинен я; не хочу знать души моей, презираю жизнь мою.
22Διὸ εἶπον, μέγαν καὶ δυνάστην ἀπολλύει ὀργή,
22Все одно; поэтому я сказал, что Он губит и непорочного и виновного.
23ὅτι φαῦλοι ἐν θανάτῳ ἐξαισίῳ, ἀλλὰ δίκαιοι καταγελῶνται,
23Если этого поражает Он бичом вдруг, то пытке невинных посмеивается.
24παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς, πρόσωπα κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει· εἰ δὲ μὴ αὐτός ἐστι, τίς ἐστιν;
24Земля отдана в руки нечестивых; лица судей ее Он закрывает. Если не Он, то кто же?
25Ὁ δὲ βίος μου ἐστὶν ἐλαφρότερος δρομέως· ἀπέδρασαν, καὶ οὐκ εἴδοσαν.
25Дни мои быстрее гонца,- бегут, не видят добра,
26Ἢ καὶ ἐστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ, ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν;
26несутся, как легкие ладьи, как орел стремится на добычу.
27Ἐάν τε γὰρ εἶπω, ἐπιλήσομαι λαλῶν, συγκύψας τῷ προσώπῳ στενάξω·
27Если сказать мне: забуду я жалобы мои, отложу мрачный вид свой и ободрюсь;
28Σείομαι πᾶσι τοῖς μέλεσιν, οἴδα γὰρ ὅτι οὐκ ἀθῶόν με ἐάσεις.
28то трепещу всех страданий моих, зная, что Ты не объявишь меня невинным.
29Ἐπειδὴ δέ εἰμι ἀσεβὴς, διὰ τί οὐκ ἀπέθανον;
29Если же я виновен, то для чего напрасно томлюсь?
30Ἐὰν γὰρ ἀπολούσωμαι χιόνι, καὶ ἀποκαθάρωμαι χερσὶ καθαραῖς,
30Хотя бы я омылся и снежною водою и совершенно очистил руки мои,
31ἱκανῶς ἐν ῥύπῳ με ἔβαψας, ἐβδελύξατο δέ με ἡ στολή.
31то и тогда Ты погрузишь меня в грязь, и возгнушаются мною одежды мои.
32Οὐ γὰρ εἰ ἄνθρωπος κατʼ ἐμὲ, ᾧ ἀντικρινοῦμαι, ἵνα ἔλθωμεν ὁμοθυμαδὸν εἰς κρίσιν.
32Ибо Он не человек, как я, чтоб я мог отвечать Ему и идти вместе с Ним на суд!
33Εἴθε ἦν ὁ μεσίτης ἡμῶν, καὶ ἐλέγχων, καὶ διακούων ἀναμέσον ἀμφοτέρων.
33Нет между нами посредника, который положил бы руку свою на обоих нас.
34Ἀπαλλαξάτω ἀπʼ ἐμοῦ τὴν ῥάβδον, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ μή με στροβείτω,
34Да отстранит Он от меня жезл Свой, и страх Его да не ужасает меня,
35καὶ οὐ μὴ φοβηθῶ, ἀλλὰ λαλήσω· οὐ γὰρ οὕτω συνεπίσταμαι.
35и тогда я буду говорить и не убоюсь Его, ибо я не таков сам в себе.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.