Iacobi
Chapter 1

Iacobi

Clementine Vulgate, 1598
vs Synodal Translatio…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Iacobi 1

Clementine Vulgate, 1598
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.
1Иаков, раб Бога и Господа Иисуса Христа, двенадцати коленам, находящимся в рассеянии, - радоваться.
2Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis:
2С великою радостью принимайте, братия мои, когда впадаете в различные искушения,
3scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.
3зная, что испытание вашей веры производит терпение;
4Patientia autem opus perfectum habet: ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.
4терпение же должно иметь совершенное действие, чтобы вы были совершенны во всей полноте, без всякого недостатка.
5Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat: et dabitur ei.
5Если же у кого из вас не достает мудрости, да просит у Бога, дающего всем просто и без упреков, - и дастся ему.
6Postulet autem in fide nihil hæsitans: qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur:
6Но да просит с верою, нимало не сомневаясь, потому что сомневающийся подобен морской волне, ветром поднимаемой и развеваемой.
7non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.
7Да не думает такой человек получить что-нибудь от Господа.
8Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.
8Человек с двоящимися мыслями не тверд во всех путях своих.
9Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua:
9Да хвалится брат униженный высотою своею,
10dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit;
10а богатый - унижением своим, потому что он прейдет, как цвет на траве.
11exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit: ita et dives in itineribus suis marcescet.
11Восходит солнце, настает зной, и зноем иссушает траву, цвет ее опадает, исчезает красота вида ее; так увядает и богатый в путях своих.
12Beatus vir qui suffert tentationem: quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.
12Блажен человек, который переносит искушение, потому что, быв испытан, он получит венец жизни, который обещал Господь любящим Его.
13Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur: Deus enim intentator malorum est: ipse autem neminem tentat.
13В искушении никто не говори: Бог меня искушает; потому что Бог не искушается злом и Сам не искушает никого,
14Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.
14но каждый искушается, увлекаясь и обольщаясь собственною похотью;
15Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum: peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.
15похоть же, зачав, рождает грех, а сделанный грех рождает смерть.
16Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.
16Не обманывайтесь, братия мои возлюбленные.
17Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.
17Всякое даяние доброе и всякий дар совершенный нисходит свыше, от Отца светов, у Которого нет изменения и ни тени перемены.
18Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.
18Восхотев, родил Он нас словом истины, чтобы нам быть некоторым начатком Его созданий.
19Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum: tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.
19Итак, братия мои возлюбленные, всякий человек да будет скор на слышание, медлен на слова, медлен на гнев,
20Ira enim viri justitiam Dei non operatur.
20ибо гнев человека не творит правды Божией.
21Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.
21Посему, отложив всякую нечистоту и остаток злобы, в кротости примите насаждаемое слово, могущее спасти ваши души.
22Estote autem factores verbi, et non auditores tantum: fallentes vosmetipsos.
22Будьте же исполнители слова, а не слушатели только, обманывающие самих себя.
23Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo:
23Ибо кто слушает слово и не исполняет, тот подобен человеку, рассматривающему природные черты лица своего в зеркале:
24consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.
24он посмотрел на себя, отошел и тотчас забыл, каков он.
25Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis: hic beatus in facto suo erit.
25Но кто вникнет в закон совершенный, закон свободы, и пребудет в нем, тот, будучи не слушателем забывчивым, но исполнителем дела, блажен будет в своем действии.
26Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.
26Если кто из вас думает, что он благочестив, и не обуздывает своего языка, но обольщает свое сердце, у того пустое благочестие.
27Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.
27Чистое и непорочное благочестие пред Богом и Отцем есть то, чтобы призирать сирот и вдов в их скорбях и хранить себя неоскверненным от мира.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.