Job 29
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit:
1И продолжал Иов возвышенную речь свою и сказал:
2[Quis mihi tribuat ut sim juxta menses pristinos, secundum dies quibus Deus custodiebat me?
2о, если бы я был, как в прежние месяцы, как в те дни, когда Бог хранил меня,
3Quando splendebat lucerna ejus super caput meum, et ad lumen ejus ambulabam in tenebris:
3когда светильник Его светил над головою моею, и я при свете Его ходил среди тьмы;
4sicut fui in diebus adolescentiæ meæ, quando secreto Deus erat in tabernaculo meo:
4как был я во дни молодости моей, когда милость Божия была над шатром моим,
5quando erat Omnipotens mecum, et in circuitu meo pueri mei:
5когда еще Вседержитель был со мною, и дети мои вокруг меня,
6quando lavabam pedes meos butyro, et petra fundebat mihi rivos olei:
6когда пути мои обливались молоком, и скала источала для меня ручьи елея!
7quando procedebam ad portam civitatis, et in platea parabant cathedram mihi.
7когда я выходил к воротам города и на площади ставил седалище свое,-
8Videbant me juvenes, et abscondebantur: et senes assurgentes stabant.
8юноши, увидев меня, прятались, а старцы вставали и стояли;
9Principes cessabant loqui, et digitum superponebant ori suo.
9князья удерживались от речи и персты полагали на уста свои;
10Vocem suam cohibebant duces, et lingua eorum gutturi suo adhærebat.
10голос знатных умолкал, и язык их прилипал к гортани их.
11Auris audiens beatificabat me, et oculus videns testimonium reddebat mihi:
11Ухо, слышавшее меня, ублажало меня; око видевшее восхваляло меня,
12eo quod liberassem pauperem vociferantem, et pupillum cui non esset adjutor.
12потому что я спасал страдальца вопиющего и сироту беспомощного.
13Benedictio perituri super me veniebat, et cor viduæ consolatus sum.
13Благословение погибавшего приходило на меня, и сердцу вдовы доставлял я радость.
14Justitia indutus sum, et vestivi me, sicut vestimento et diademate, judicio meo.
14Я облекался в правду, и суд мой одевал меня, как мантия и увясло.
15Oculus fui cæco, et pes claudo.
15Я был глазами слепому и ногами хромому;
16Pater eram pauperum, et causam quam nesciebam diligentissime investigabam.
16отцом был я для нищих и тяжбу, которой я не знал, разбирал внимательно.
17Conterebam molas iniqui, et de dentibus illius auferebam prædam.
17Сокрушал я беззаконному челюсти и из зубов его исторгал похищенное.
18Dicebamque: In nidulo meo moriar, et sicut palma multiplicabo dies.
18И говорил я: в гнезде моем скончаюсь, и дни мои будут многи, как песок;
19Radix mea aperta est secus aquas, et ros morabitur in messione mea.
19корень мой открыт для воды, и роса ночует на ветвях моих;
20Gloria mea semper innovabitur, et arcus meus in manu mea instaurabitur.
20слава моя не стареет, лук мой крепок в руке моей.
21Qui me audiebant, expectabant sententiam, et intenti tacebant ad consilium meum.
21Внимали мне и ожидали, и безмолвствовали при совете моем.
22Verbis meis addere nihil audebant, et super illos stillabat eloquium meum.
22После слов моих уже не рассуждали; речь моя капала на них.
23Expectabant me sicut pluviam, et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum.
23Ждали меня, как дождя, и, как дождю позднему, открывали уста свои.
24Siquando ridebam ad eos, non credebant: et lux vultus mei non cadebat in terram.
24Бывало, улыбнусь им - они не верят; и света лица моего они не помрачали.
25Si voluissem ire ad eos, sedebam primus: cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu, eram tamen mœrentium consolator.]
25Я назначал пути им и сидел во главе и жил как царь в кругу воинов, как утешитель плачущих.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.