Sentencoj 1
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Clementine Vulgate, 1598
1Sentencoj de Salomono, filo de David, reĝo de Izrael:
1[Parabolæ Salomonis, filii David, regis Israël,
2Por scii saĝon kaj moralinstruon; Por kompreni parolojn de prudento;
2ad sciendam sapientiam et disciplinam;
3Por ricevi instruon pri saĝo, Vero, justo, kaj honesto;
3ad intelligenda verba prudentiæ, et suscipiendam eruditionem doctrinæ, justitiam, et judicium, et æquitatem:
4Por doni al la malkleruloj spriton, Al la junulo scion kaj singardemon.
4ut detur parvulis astutia, adolescenti scientia et intellectus.
5Saĝulo aŭdu kaj plimultigu sian scion, Kaj prudentulo akiros gvidajn kapablojn,
5Audiens sapiens, sapientior erit, et intelligens gubernacula possidebit.
6Por kompreni sentencon kaj retoraĵon, La vortojn de saĝuloj kaj iliajn enigmojn.
6Animadvertet parabolam et interpretationem, verba sapientum et ænigmata eorum.
7La timo antaŭ la Eternulo estas la komenco de sciado. Saĝon kaj instruon malpiuloj malestimas.
7Timor Domini principium sapientiæ; sapientiam atque doctrinam stulti despiciunt.]
8Aŭskultu, mia filo, la instruon de via patro, Kaj ne forĵetu la ordonon de via patrino;
8[Audi, fili mi, disciplinam patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ:
9Ĉar ili estas bela krono por via kapo, Kaj ornamo por via kolo.
9ut addatur gratia capiti tuo, et torques collo tuo.
10Mia filo, se pekuloj vin logos, Ne sekvu ilin.
10Fili mi, si te lactaverint peccatores, ne acquiescas eis.
11Se ili diros: Iru kun ni, Ni embuskos por mortigi, Ni senkaŭze insidos senkulpulojn;
11Si dixerint: Veni nobiscum, insidiemur sanguini; abscondamus tendiculas contra insontem frustra;
12Kiel Ŝeol ni englutos ilin vivajn, Kaj la piulojn kiel irantajn en la tombon;
12deglutiamus eum sicut infernus viventem, et integrum quasi descendentem in lacum;
13Ni trovos diversajn grandvaloraĵojn, Ni plenigos niajn domojn per rabaĵo;
13omnem pretiosam substantiam reperiemus; implebimus domos nostras spoliis:
14Vi lotos meze inter ni, Unu monujo estos por ni ĉiuj:
14sortem mitte nobiscum, marsupium unum sit omnium nostrum:
15Mia filo, ne iru la vojon kune kun ili; Gardu vian piedon de ilia vojstreko,
15fili mi, ne ambules cum eis; prohibe pedem tuum a semitis eorum:
16Ĉar iliaj piedoj kuras al malbono, Kaj rapidas, por verŝi sangon.
16pedes enim illorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem.
17Ĉar vane estas metata reto Antaŭ la okuloj de ĉiu birdo.
17Frustra autem jacitur rete ante oculos pennatorum.
18Kaj ili embuskas sian propran sangon, Ili insidas siajn proprajn animojn.
18Ipsi quoque contra sanguinem suum insidiantur, et moliuntur fraudes contra animas suas.
19Tiaj estas la vojoj de ĉiu, kiu avidas rabakiron; Ĝi forprenas la vivon de sia posedanto.
19Sic semitæ omnis avari: animas possidentium rapiunt.]
20La saĝo krias sur la strato; Ĝi aŭdigas sian voĉon sur la placoj;
20[Sapientia foris prædicat; in plateis dat vocem suam:
21Ĝi vokas en la ĉefaj kunvenejoj, ĉe la pordegaj enirejoj; En la urbo ĝi diras siajn parolojn.
21in capite turbarum clamitat; in foribus portarum urbis profert verba sua, dicens:
22Ĝis kiam, ho malkleruloj, vi amos nescion? Kaj al blasfemantoj plaĉos blasfemado, Kaj senprudentuloj malamos scion?
22Usquequo, parvuli, diligitis infantiam, et stulti ea quæ sibi sunt noxia cupient, et imprudentes odibunt scientiam?
23Returnu vin al mia predikado; Jen mi eligos al vi mian spiriton, Mi sciigos al vi miajn vortojn.
23convertimini ad correptionem meam. En proferam vobis spiritum meum, et ostendam vobis verba mea.
24Ĉar mi vokis, kaj vi rifuzis; Mi etendis mian manon, kaj neniu atentis;
24Quia vocavi, et renuistis; extendi manum meam, et non fuit qui aspiceret:
25Kaj vi forĵetis ĉiujn miajn konsilojn, Kaj miajn predikojn vi ne deziris:
25despexistis omne consilium meum, et increpationes meas neglexistis.
26Tial ankaŭ mi ridos ĉe via malfeliĉo; Mi mokos, kiam timo vin atakos.
26Ego quoque in interitu vestro ridebo, et subsannabo cum vobis id quod timebatis advenerit.
27Kiam la timo atakos vin kiel uragano, Kaj via malfeliĉo venos kiel ventego, Kiam venos al vi mizero kaj sufero:
27Cum irruerit repentina calamitas, et interitus quasi tempestas ingruerit; quando venerit super vos tribulatio et angustia:
28Tiam ili min vokos, sed mi ne respondos; Ili min serĉos, sed min ne trovos.
28tunc invocabunt me, et non exaudiam; mane consurgent, et non invenient me:
29Tial ke ili malamis scion, Kaj timon antaŭ la Eternulo ili ne deziris havi,
29eo quod exosam habuerint disciplinam, et timorem Domini non susceperint,
30Ili ne deziris miajn konsilojn, Ili malestimis ĉiujn miajn predikojn:
30nec acquieverint consilio meo, et detraxerint universæ correptioni meæ.
31Ili manĝu la fruktojn de sia agado, Kaj ili satiĝu de siaj pripensoj.
31Comedent igitur fructus viæ suæ, suisque consiliis saturabuntur.
32Ĉar la kapricoj de la malsaĝuloj ilin mortigas, Kaj la senzorgeco de la senorduloj ilin pereigas.
32Aversio parvulorum interficiet eos, et prosperitas stultorum perdet illos.
33Sed kiu min aŭskultas, tiu loĝos sendanĝere, Kaj estos trankvila, kaj ne timos malbonon.
33Qui autem me audierit, absque terrore requiescet, et abundantia perfruetur, timore malorum sublato.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.