Sentencoj 17
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Clementine Vulgate, 1598
1Pli bona estas seka peco da pano, sed kun trankvileco, Ol domo plena de viando, kun malpaco.
1[Melior est buccella sicca cum gaudio quam domus plena victimis cum jurgio.
2Saĝa sklavo regos super filo hontinda, Kaj dividos heredon kune kun fratoj.
2Servus sapiens dominabitur filiis stultis, et inter fratres hæreditatem dividet.
3Fandujo estas por arĝento, kaj forno por oro; Sed la korojn esploras la Eternulo.
3Sicut igne probatur argentum et aurum camino, ita corda probat Dominus.
4Malbonfaranto obeas malbonajn buŝojn; Malveremulo atentas malpian langon.
4Malus obedit linguæ iniquæ, et fallax obtemperat labiis mendacibus.
5Kiu mokas malriĉulon, tiu ofendas lian Kreinton; Kiu ĝojas pri ies malfeliĉo, tiu ne restos sen puno.
5Qui despicit pauperem exprobrat factori ejus, et qui ruina lætatur alterius non erit impunitus.
6Nepoj estas krono por maljunuloj; Kaj gloro por infanoj estas iliaj gepatroj.
6Corona senum filii filiorum, et gloria filiorum patres eorum.
7Al malsaĝulo ne konvenas alta parolado, Kaj ankoraŭ malpli al nobelo mensogado.
7Non decent stultum verba composita, nec principem labium mentiens.
8Donaco estas juvelo en la okuloj de sia mastro; Kien ajn li sin turnos, li sukcesos.
8Gemma gratissima exspectatio præstolantis; quocumque se vertit, prudenter intelligit.
9Kiu kovras kulpon, tiu serĉas amikecon; Sed kiu reparolas pri la afero, tiu disigas amikojn.
9Qui celat delictum quærit amicitias; qui altero sermone repetit, separat fœderatos.
10Pli efikas riproĉo ĉe saĝulo, Ol cent batoj ĉe malsaĝulo.
10Plus proficit correptio apud prudentem, quam centum plagæ apud stultum.
11Malbonulo serĉas nur ribelon; Sed terura sendato estos sendita kontraŭ lin.
11Semper jurgia quærit malus: angelus autem crudelis mittetur contra eum.
12Pli bone estas renkonti ursinon, al kiu estas rabitaj ĝiaj infanoj, Ol malsaĝulon kun lia malsaĝeco.
12Expedit magis ursæ occurrere raptis fœtibus, quam fatuo confidenti in stultitia sua.
13Kiu redonas malbonon por bono, El ties domo ne malaperos malbono.
13Qui reddit mala pro bonis, non recedet malum de domo ejus.
14La komenco de malpaco estas kiel liberigo de akvo; Antaŭ ol ĝi tro vastiĝis, forlasu la malpacon.
14Qui dimittit aquam caput est jurgiorum, et antequam patiatur contumeliam judicium deserit.]
15Kiu pravigas malvirtulon, kaj kiu malpravigas virtulon, Ambaŭ estas abomenaĵo por la Eternulo.
15[Qui justificat impium, et qui condemnat justum, abominabilis est uterque apud Deum.
16Por kio servas mono en la mano de malsaĝulo? Ĉu por aĉeti saĝon, kiam li prudenton ne havas?
16Quid prodest stulto habere divitias, cum sapientiam emere non possit? Qui altum facit domum suam quærit ruinam, et qui evitat discere incidet in mala.
17En ĉiu tempo amiko amas, Kaj li fariĝas frato en mizero.
17Omni tempore diligit qui amicus est, et frater in angustiis comprobatur.
18Homo malsaĝa donas manon en manon, Kaj garantias por sia proksimulo.
18Stultus homo plaudet manibus, cum spoponderit pro amico suo.
19Kiu amas malpacon, tiu amas pekon; Kiu tro alte levas sian pordon, tiu serĉas pereon.
19Qui meditatur discordias diligit rixas, et qui exaltat ostium quærit ruinam.
20Malica koro ne trovos bonon; Kaj kiu havas neĝustan langon, tiu enfalos en malfeliĉon.
20Qui perversi cordis est non inveniet bonum, et qui vertit linguam incidet in malum.
21Kiu naskas malsaĝulon, tiu havas ĉagrenon; Kaj patro de malprudentulo ne havos ĝojon.
21Natus est stultus in ignominiam suam; sed nec pater in fatuo lætabitur.
22Ĝoja koro estas saniga; Kaj malĝoja spirito sekigas la ostojn.
22Animus gaudens ætatem floridam facit; spiritus tristis exsiccat ossa.
23Kaŝitajn donacojn akceptas malvirtulo, Por deklini la vojon de la justeco.
23Munera de sinu impius accipit, ut pervertat semitas judicii.
24Antaŭ la vizaĝo de prudentulo estas saĝo; Sed la okuloj de malsaĝulo estas en la fino de la tero.
24In facie prudentis lucet sapientia; oculi stultorum in finibus terræ.
25Filo malsaĝa estas ĉagreno por sia patro, Kaj malĝojo por sia patrino.
25Ira patris filius stultus, et dolor matris quæ genuit eum.
26Ne estas bone suferigi virtulon, Nek bati noblulon, kiu agas juste.
26Non est bonum damnum inferre justo, nec percutere principem qui recta judicat.
27Kiu ŝparas siajn vortojn, tiu estas prudenta; Kaj trankvilanimulo estas homo saĝa.
27Qui moderatur sermones suos doctus et prudens est, et pretiosi spiritus vir eruditus.
28Eĉ malsaĝulo, se li silentas, estas rigardata kiel saĝulo; Kaj kiel prudentulo, se li tenas fermita sian buŝon.
28Stultus quoque, si tacuerit, sapiens reputabitur, et si compresserit labia sua, intelligens.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.