Sentencoj 17
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Diodati Bibbia 1885
1Pli bona estas seka peco da pano, sed kun trankvileco, Ol domo plena de viando, kun malpaco.
1Migliore è un boccon di pane secco, con quiete, Che una casa piena di animali ammazzati, con rissa.
2Saĝa sklavo regos super filo hontinda, Kaj dividos heredon kune kun fratoj.
2Il servitore intendente signoreggerà sopra il figliuolo che reca vituperio, E spartirà l'eredità tra i fratelli.
3Fandujo estas por arĝento, kaj forno por oro; Sed la korojn esploras la Eternulo.
3La coppella è per l'argento, e il fornello per l'oro; Ma il Signore prova i cuori.
4Malbonfaranto obeas malbonajn buŝojn; Malveremulo atentas malpian langon.
4L'uomo maligno presta gli orecchi alle labbra inique; E l'ingannatore ascolta la lingua maliziosa.
5Kiu mokas malriĉulon, tiu ofendas lian Kreinton; Kiu ĝojas pri ies malfeliĉo, tiu ne restos sen puno.
5Chi beffa il povero fa onta a colui che l'ha fatto; Chi si rallegra della calamità altrui non resterà impunito.
6Nepoj estas krono por maljunuloj; Kaj gloro por infanoj estas iliaj gepatroj.
6I figliuoli de' figliuoli son la corona de' vecchi; E i padri son la gloria de' figliuoli.
7Al malsaĝulo ne konvenas alta parolado, Kaj ankoraŭ malpli al nobelo mensogado.
7Il parlar magnifico non è decevole all'uomo da nulla; Quanto meno al principe il labbro falso!
8Donaco estas juvelo en la okuloj de sia mastro; Kien ajn li sin turnos, li sukcesos.
8Il presente è , appo chi è dato a ricever presenti, una gioia graziosa; Dovunque si volge produce effetto.
9Kiu kovras kulpon, tiu serĉas amikecon; Sed kiu reparolas pri la afero, tiu disigas amikojn.
9Chi copre il fallo procaccia amicizia; Ma chi lo ridice disunisce gli amici.
10Pli efikas riproĉo ĉe saĝulo, Ol cent batoj ĉe malsaĝulo.
10La riprensione scende più addentro nell' uomo intendente, Che cento percosse date allo stolto.
11Malbonulo serĉas nur ribelon; Sed terura sendato estos sendita kontraŭ lin.
11Il malvagio non cerca altro che ribellione; Ma l'angelo crudele sarà mandato contro a lui.
12Pli bone estas renkonti ursinon, al kiu estas rabitaj ĝiaj infanoj, Ol malsaĝulon kun lia malsaĝeco.
12Scontrisi pure in un uomo un'orsa, a cui sieno stati tolti i suoi figli, Anzi che un pazzo nella sua pazzia.
13Kiu redonas malbonon por bono, El ties domo ne malaperos malbono.
13Il male non si dipartirà giammai dalla casa Di chi rende il mal per lo bene.
14La komenco de malpaco estas kiel liberigo de akvo; Antaŭ ol ĝi tro vastiĝis, forlasu la malpacon.
14Chi comincia la contesa è come chi dà apritura alle acque; Però avanti che si venga alle contumelie, lascia la questione.
15Kiu pravigas malvirtulon, kaj kiu malpravigas virtulon, Ambaŭ estas abomenaĵo por la Eternulo.
15Chi assolve il reo, e chi condanna il giusto, Sono amendue ugualmente abbominevoli al Signore.
16Por kio servas mono en la mano de malsaĝulo? Ĉu por aĉeti saĝon, kiam li prudenton ne havas?
16A che serve il prezzo in mano allo stolto, Da comperar sapienza, poichè egli non ha alcun senno?
17En ĉiu tempo amiko amas, Kaj li fariĝas frato en mizero.
17L'amico ama in ogni tempo, E il fratello nasce per l'afflizione.
18Homo malsaĝa donas manon en manon, Kaj garantias por sia proksimulo.
18L'uomo scemo di senno tocca la mano, E fa sicurtà al suo prossimo.
19Kiu amas malpacon, tiu amas pekon; Kiu tro alte levas sian pordon, tiu serĉas pereon.
19Chi ama contesa ama misfatto; Chi alza la sua porta cerca ruina.
20Malica koro ne trovos bonon; Kaj kiu havas neĝustan langon, tiu enfalos en malfeliĉon.
20L' uomo perverso di cuore non troverà il bene; E l' uomo stravolto nel suo parlare caderà nel male.
21Kiu naskas malsaĝulon, tiu havas ĉagrenon; Kaj patro de malprudentulo ne havos ĝojon.
21Chi genera un pazzo lo genera a suo cordoglio; E il padre dello stolto non si rallegrerà.
22Ĝoja koro estas saniga; Kaj malĝoja spirito sekigas la ostojn.
22Il cuore allegro giova, come una medicina; Ma lo spirito afflitto secca le ossa.
23Kaŝitajn donacojn akceptas malvirtulo, Por deklini la vojon de la justeco.
23L'empio prende il presente dal seno, Per pervertir le vie del giudicio.
24Antaŭ la vizaĝo de prudentulo estas saĝo; Sed la okuloj de malsaĝulo estas en la fino de la tero.
24La sapienza è nel cospetto dell'intendente; Ma gli occhi dello stolto riguardano alle estremità della terra.
25Filo malsaĝa estas ĉagreno por sia patro, Kaj malĝojo por sia patrino.
25Il figliuolo stolto è sdegno a suo padre, Ed amaritudine a colei che l'ha partorito.
26Ne estas bone suferigi virtulon, Nek bati noblulon, kiu agas juste.
26Egli non è bene di condannare il giusto, non pure ad ammenda, Nè che i principi battano alcuno per dirittura.
27Kiu ŝparas siajn vortojn, tiu estas prudenta; Kaj trankvilanimulo estas homo saĝa.
27Chi rattiene i suoi detti è dotato di conoscimento; E chi è di spirito riservato è uomo intendente.
28Eĉ malsaĝulo, se li silentas, estas rigardata kiel saĝulo; Kaj kiel prudentulo, se li tenas fermita sian buŝon.
28Lo stolto stesso è reputato savio, quando si tace; E prudente, quando tiene le labbra chiuse.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.