Приче Соломунове 17
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Diodati Bibbia 1885
1Бољи је залогај сувог хлеба с миром него кућа пуна поклане стоке са свађом.
1Migliore è un boccon di pane secco, con quiete, Che una casa piena di animali ammazzati, con rissa.
2Разуман слуга биће господар над сином срамотним и с браћом ће делити наследство.
2Il servitore intendente signoreggerà sopra il figliuolo che reca vituperio, E spartirà l'eredità tra i fratelli.
3Топионица је за сребро и пећ за злато, а срца искушава Господ.
3La coppella è per l'argento, e il fornello per l'oro; Ma il Signore prova i cuori.
4Зао човек пази на усне зле, а лажљивац слуша језик пакостан.
4L'uomo maligno presta gli orecchi alle labbra inique; E l'ingannatore ascolta la lingua maliziosa.
5Ко се руга сиромаху, срамоти Створитеља његовог; ко се радује несрећи, неће остати без кара.
5Chi beffa il povero fa onta a colui che l'ha fatto; Chi si rallegra della calamità altrui non resterà impunito.
6Венац су старцима унуци, а слава синовима оци њихови.
6I figliuoli de' figliuoli son la corona de' vecchi; E i padri son la gloria de' figliuoli.
7Не приличи безумном висока беседа, а камоли кнезу лажљива беседа.
7Il parlar magnifico non è decevole all'uomo da nulla; Quanto meno al principe il labbro falso!
8Поклон је драги камен ономе који га прима, куда се год окрене напредује.
8Il presente è , appo chi è dato a ricever presenti, una gioia graziosa; Dovunque si volge produce effetto.
9Ко покрива преступ, тражи љубав; а ко понавља ствар, раставља главне пријатеље.
9Chi copre il fallo procaccia amicizia; Ma chi lo ridice disunisce gli amici.
10Укор тишти разумног већма него лудог сто удараца.
10La riprensione scende più addentro nell' uomo intendente, Che cento percosse date allo stolto.
11Зао човек тражи само одмет, али ће се љут гласник послати на њ.
11Il malvagio non cerca altro che ribellione; Ma l'angelo crudele sarà mandato contro a lui.
12Боље је да човека срете медведица којој су отети медведићи, него безумник у свом безумљу.
12Scontrisi pure in un uomo un'orsa, a cui sieno stati tolti i suoi figli, Anzi che un pazzo nella sua pazzia.
13Ко враћа зло за добро, неће се зло одмаћи од куће његове.
13Il male non si dipartirà giammai dalla casa Di chi rende il mal per lo bene.
14Ко почне свађу, отвори уставу води; зато пре него се заметне, прођи се распре.
14Chi comincia la contesa è come chi dà apritura alle acque; Però avanti che si venga alle contumelie, lascia la questione.
15Ко оправда кривога и ко осуди правога, обојица су гад Господу.
15Chi assolve il reo, e chi condanna il giusto, Sono amendue ugualmente abbominevoli al Signore.
16На шта је благо безумном у руци кад нема разума да прибави мудрост?
16A che serve il prezzo in mano allo stolto, Da comperar sapienza, poichè egli non ha alcun senno?
17У свако доба љуби пријатељ, и брат постаје у невољи.
17L'amico ama in ogni tempo, E il fratello nasce per l'afflizione.
18Човек безуман даје руку и јамчи се за пријатеља свог.
18L'uomo scemo di senno tocca la mano, E fa sicurtà al suo prossimo.
19Ко милује свађу, милује грех; ко подиже увис врата своја, тражи погибао.
19Chi ama contesa ama misfatto; Chi alza la sua porta cerca ruina.
20Ко је опаког срца, неће наћи добра; и ко дволичи језиком, пашће у зло.
20L' uomo perverso di cuore non troverà il bene; E l' uomo stravolto nel suo parlare caderà nel male.
21Ко роди безумна, на жалост му је, нити ће се радовати отац лудога.
21Chi genera un pazzo lo genera a suo cordoglio; E il padre dello stolto non si rallegrerà.
22Срце весело помаже као лек, а дух жалостан суши кости.
22Il cuore allegro giova, come una medicina; Ma lo spirito afflitto secca le ossa.
23Безбожник прима поклон из недара да преврати путеве правди.
23L'empio prende il presente dal seno, Per pervertir le vie del giudicio.
24Разумном је на лицу мудрост, а очи безумнику врљају накрај земље.
24La sapienza è nel cospetto dell'intendente; Ma gli occhi dello stolto riguardano alle estremità della terra.
25Жалост је оцу свом син безуман, и јад родитељци својој.
25Il figliuolo stolto è sdegno a suo padre, Ed amaritudine a colei che l'ha partorito.
26Није добро глобити праведника, ни да кнезови бију кога што је радио право.
26Egli non è bene di condannare il giusto, non pure ad ammenda, Nè che i principi battano alcuno per dirittura.
27Устеже речи своје човек који зна, и тиха је духа човек разуман.
27Chi rattiene i suoi detti è dotato di conoscimento; E chi è di spirito riservato è uomo intendente.
28И безуман кад ћути, мисли се да је мудар, и разуман, кад стискује усне своје.
28Lo stolto stesso è reputato savio, quando si tace; E prudente, quando tiene le labbra chiuse.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.