Hiob 30
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Nun aber lachen sie mein, die jünger sind denn ich, deren Väter ich verachtet hätte, sie zu stellen unter meine Schafhunde;
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2deren Vermögen ich für nichts hielt; die nicht zum Alter kommen konnten;
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3die vor Hunger und Kummer einsam flohen in die Einöde, neulich verdarben und elend wurden;
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4die da Nesseln ausraufen um die Büsche, und Ginsterwurzel ist ihre Speise;
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5aus der Menschen Mitte werden sie weggetrieben, man schreit über sie wie über einen Dieb;
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6in grausigen Tälern wohnen sie, in den Löchern der Erde und Steinritzen;
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7zwischen den Büschen rufen sie, und unter den Disteln sammeln sie sich:
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8die Kinder gottloser und verachteter Leute, die man aus dem Lande weggetrieben.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9Nun bin ich ihr Spottlied geworden und muß ihr Märlein sein.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Sie haben einen Greuel an mir und machen sich ferne von mir und scheuen sich nicht, vor meinem Angesicht zu speien.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Sie haben ihr Seil gelöst und mich zunichte gemacht und ihren Zaum vor mir abgetan.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12Zur Rechten haben sich Buben wider mich gesetzt und haben meinen Fuß ausgestoßen und haben wider mich einen Weg gemacht, mich zu verderben.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13Sie haben meine Steige zerbrochen; es war ihnen so leicht, mich zu beschädigen, daß sie keiner Hilfe dazu bedurften.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Sie sind gekommen wie zu einer weiten Lücke der Mauer herein und sind ohne Ordnung dahergefallen.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Schrecken hat sich gegen mich gekehrt und hat verfolgt wie der Wind meine Herrlichkeit; und wie eine Wolke zog vorüber mein glückseliger Stand.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16Nun aber gießt sich aus meine Seele über mich, und mich hat ergriffen die elende Zeit.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17Des Nachts wird mein Gebein durchbohrt allenthalben; und die mich nagen, legen sich nicht schlafen.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18Mit großer Gewalt werde ich anders und anders gekleidet, und ich werde damit umgürtet wie mit einem Rock.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19Man hat mich in den Kot getreten und gleich geachtet dem Staub und der Asche.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Schreie ich zu dir, so antwortest du mir nicht; trete ich hervor, so achtest du nicht auf mich.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Du hast mich verwandelt in einen Grausamen und zeigst an mit der Stärke deiner Hand, daß du mir gram bist.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Du hebst mich auf und lässest mich auf dem Winde fahren und zerschmelzest mich kräftig.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23Denn ich weiß du wirst mich dem Tod überantworten; da ist das bestimmte Haus aller Lebendigen.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Aber wird einer nicht die Hand ausstrecken unter Trümmern und nicht schreien vor seinem Verderben?
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25Ich weinte ja über den, der harte Zeit hatte; und meine Seele jammerte der Armen.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Ich wartete des Guten, und es kommt das Böse; ich hoffte aufs Licht, und es kommt Finsternis.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Meine Eingeweide sieden und hören nicht auf; mich hat überfallen die elende Zeit.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Ich gehe schwarz einher, und brennt mich doch die Sonne nicht; ich stehe auf in der Gemeinde und schreie.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29Ich bin ein Bruder der Schakale und ein Geselle der Strauße.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Meine Haut über mir ist schwarz geworden, und meine Gebeine sind verdorrt vor Hitze.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31Meine Harfe ist eine Klage geworden und meine Flöte ein Weinen.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.