Hiob 6
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Hiob antwortete und sprach:
1Ijob respondis kaj diris:
2Wenn man doch meinen Unmut wöge und mein Leiden zugleich in die Waage legte!
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
3Denn nun ist es schwerer als Sand am Meer; darum gehen meine Worte irre.
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
4Denn die Pfeile des Allmächtigen stecken in mir: derselben Gift muß mein Geist trinken, und die Schrecknisse Gottes sind auf mich gerichtet.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
5Das Wild schreit nicht, wenn es Gras hat; der Ochse blökt nicht, wenn er sein Futter hat.
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
6Kann man auch essen, was ungesalzen ist? Oder wer mag kosten das Weiße um den Dotter?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
7Was meine Seele widerte anzurühren, das ist meine Speise, mir zum Ekel.
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
8O, daß meine Bitte geschähe und Gott gäbe mir, was ich hoffe!
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
9Daß Gott anfinge und zerschlüge mich und ließe seine Hand gehen und zerscheiterte mich!
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
10So hätte ich nun Trost, und wollte bitten in meiner Krankheit, daß er nur nicht schonte, habe ich doch nicht verleugnet die Reden des Heiligen.
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
11Was ist meine Kraft, daß ich möge beharren? und welches ist mein Ende, daß meine Seele geduldig sein sollte?
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
12Ist doch meine Kraft nicht steinern und mein Fleisch nicht ehern.
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
13Habe ich doch nirgend Hilfe, und mein Vermögen ist dahin.
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
14Wer Barmherzigkeit seinem Nächsten verweigert, der verläßt des Allmächtigen Furcht.
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
15Meine Brüder trügen wie ein Bach, wie Wasserströme, die vergehen,
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
16die trübe sind vom Eis, in die der Schnee sich birgt:
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
17zur Zeit, wenn sie die Hitze drückt, versiegen sie; wenn es heiß wird, vergehen sie von ihrer Stätte.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
18Die Reisezüge gehen ab vom Wege, sie treten aufs Ungebahnte und kommen um;
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
19die Reisezüge von Thema blicken ihnen nach, die Karawanen von Saba hofften auf sie:
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
20aber sie wurden zu Schanden über ihrer Hoffnung und mußten sich schämen, als sie dahin kamen.
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
21So seid ihr jetzt ein Nichts geworden, und weil ihr Jammer sehet, fürchtet ihr euch.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
22Habe ich auch gesagt: Bringet her von eurem Vermögen und schenkt mir
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
23und errettet mich aus der Hand des Feindes und erlöst mich von der Hand der Gewalttätigen?
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
24Lehret mich, so will ich schweigen; und was ich nicht weiß, darin unterweist mich.
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
25Warum tadelt ihr rechte Rede? Wer ist unter euch, der sie strafen könnte?
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
26Gedenket ihr, Worte zu strafen? Aber eines Verzweifelten Rede ist für den Wind.
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
27Ihr fielet wohl über einen armen Waisen her und grübet eurem Nachbarn Gruben.
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
28Doch weil ihr habt angehoben, sehet auf mich, ob ich vor euch mit Lügen bestehen werde.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
29Antwortet, was recht ist; meine Antwort wird noch recht bleiben.
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
30Ist denn auf meiner Zunge Unrecht, oder sollte mein Gaumen Böses nicht merken?
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.