Hiob 6
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Hiob antwortete und sprach:
1Йов а луат кувынтул ши а зис:
2Wenn man doch meinen Unmut wöge und mein Leiden zugleich in die Waage legte!
2„О, де ар фи ку путинцэ сэ ми се кынтэряскэ дуреря ши сэ ми се пунэ тоате ненорочириле ын кумпэнэ,
3Denn nun ist es schwerer als Sand am Meer; darum gehen meine Worte irre.
3ар фи май греле декыт нисипул мэрий, де ачея ымь мерг кувинтеле пынэ ла небуние!
4Denn die Pfeile des Allmächtigen stecken in mir: derselben Gift muß mein Geist trinken, und die Schrecknisse Gottes sind auf mich gerichtet.
4Кэч сэӂециле Челуй Атотпутерник м-ау стрэпунс, суфлетул меу ле суӂе отрава ши гроаза Домнулуй багэ фиорь ын мине!
5Das Wild schreit nicht, wenn es Gras hat; der Ochse blökt nicht, wenn er sein Futter hat.
5Збиярэ мэгарул сэлбатик кынд аре вердяцэ? Муӂеште боул кынд аре де мынкаре?
6Kann man auch essen, was ungesalzen ist? Oder wer mag kosten das Weiße um den Dotter?
6Поць мынка че-й фэрэ густ ши фэрэ саре? Аре вреун густ албушул унуй оу?
7Was meine Seele widerte anzurühren, das ist meine Speise, mir zum Ekel.
7Орьче лукру де каре аш вря сэ ну м-атинг, ачела-й храна мя, фие кыт де грецоасэ еа!
8O, daß meine Bitte geschähe und Gott gäbe mir, was ich hoffe!
8О, де ми с-ар аскулта доринца ши де мь-ар ымплини Думнезеу нэдеждя!
9Daß Gott anfinge und zerschlüge mich und ließe seine Hand gehen und zerscheiterte mich!
9Де ар вря Думнезеу сэ мэ здробяскэ, ынтиндэ-Шь мына ши сэ мэ прэпэдяскэ!
10So hätte ich nun Trost, und wollte bitten in meiner Krankheit, daß er nur nicht schonte, habe ich doch nicht verleugnet die Reden des Heiligen.
10Ымь ва рэмыне мэкар ачастэ мынгыере, ачастэ букурие ын дурериле ку каре мэ коплешеште: кэ ничодатэ н-ам кэлкат порунчиле Челуй Сфынт.
11Was ist meine Kraft, daß ich möge beharren? und welches ist mein Ende, daß meine Seele geduldig sein sollte?
11Ла че сэ май нэдэждуеск, кынд ну май пот? Ла че сэ май аштепт, кынд сфыршитул се штие?
12Ist doch meine Kraft nicht steinern und mein Fleisch nicht ehern.
12Тэрия мя оаре есте о тэрие де пятрэ? Трупул меу е де арамэ?
13Habe ich doch nirgend Hilfe, und mein Vermögen ist dahin.
13Ну сунт еу липсит де ажутор, ши н-а фуӂит мынтуиря де мине?
14Wer Barmherzigkeit seinem Nächsten verweigert, der verläßt des Allmächtigen Furcht.
14Чел че суферэ аре дрепт ла мила приетенулуй, кяр дакэ пэрэсеште фрика де Чел Атотпутерник.
15Meine Brüder trügen wie ein Bach, wie Wasserströme, die vergehen,
15Фраций мей с-ау арэтат ыншелэторь ка ун пырыу, ка албия пыраелор каре трек.
16die trübe sind vom Eis, in die der Schnee sich birgt:
16Ун слой ле тулбурэ курсул, зэпада се ынгрэмэдеште пе еле;
17zur Zeit, wenn sie die Hitze drückt, versiegen sie; wenn es heiß wird, vergehen sie von ihrer Stätte.
17вине аршица времий ши сякэ, вине кэлдура соарелуй ши ли се усукэ албия.
18Die Reisezüge gehen ab vom Wege, sie treten aufs Ungebahnte und kommen um;
18Чете де кэлэторь се абат дин друмул лор, се куфундэ ын пустиу ши пер.
19die Reisezüge von Thema blicken ihnen nach, die Karawanen von Saba hofften auf sie:
19Четеле челор дин Тема се уйтэ цинтэ ла еле, кэлэторий дин Себа сунт плинь де нэдежде кынд ле вэд.
20aber sie wurden zu Schanden über ihrer Hoffnung und mußten sich schämen, als sie dahin kamen.
20Дар рэмын ыншелаць ын нэдеждя лор, рэмын уймиць кынд ажунг ла еле.
21So seid ihr jetzt ein Nichts geworden, und weil ihr Jammer sehet, fürchtet ihr euch.
21Аша сунтець ши вой акум пентру мине. Вой ымь ведець неказул ши вэ ынгрозиць!
22Habe ich auch gesagt: Bringet her von eurem Vermögen und schenkt mir
22В-ам зис еу оаре: ‘Даци-мь чева, келтуиць дин авериле воастре пентру мине,
23und errettet mich aus der Hand des Feindes und erlöst mich von der Hand der Gewalttätigen?
23скэпаци-мэ дин мына врэжмашулуй, рэскумпэраци-мэ дин мына челор рэй’?
24Lehret mich, so will ich schweigen; und was ich nicht weiß, darin unterweist mich.
24Ынвэцаци-мэ, ши вой тэчя; фачеци-мэ сэ ынцелег ын че ам пэкэтуит.
25Warum tadelt ihr rechte Rede? Wer ist unter euch, der sie strafen könnte?
25О, кыт де ындуплекэтоаре сунт кувинтеле адевэрулуй! Дар че доведеск мустрэриле воастре?
26Gedenket ihr, Worte zu strafen? Aber eines Verzweifelten Rede ist für den Wind.
26Врець сэ мэ мустраць пентру тот че ам зис ши сэ ну ведець декыт вынт ын кувинтеле унуй дезнэдэждуит?
27Ihr fielet wohl über einen armen Waisen her und grübet eurem Nachbarn Gruben.
27Вой нэпэстуиць пе орфан, пригониць пе приетенул востру.
28Doch weil ihr habt angehoben, sehet auf mich, ob ich vor euch mit Lügen bestehen werde.
28Уйтаци-вэ ла мине, вэ рог! Доар ну вой минци ын фацэ!
29Antwortet, was recht ist; meine Antwort wird noch recht bleiben.
29Ынтоарчеци-вэ, ну фиць недрепць; ынтоарчеци-вэ ши мэртурисиць кэ сунт невиноват!
30Ist denn auf meiner Zunge Unrecht, oder sollte mein Gaumen Böses nicht merken?
30Есте врео нелеӂюире пе лимба мя ши ну деосебеште гура мя че есте рэу?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.