Hohelied 1
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Das Hohelied Salomos.
1Кынтаря кынтэрилор, фэкутэ де Соломон.
2Er küsse mich mit dem Kusse seines Mundes; denn deine Liebe ist lieblicher als Wein.
2Сэ мэ сэруте ку сэрутэриле гурий луй! Кэч тоате дезмердэриле тале сунт май буне декыт винул,
3Es riechen deine Salben köstlich; dein Name ist eine ausgeschüttete Salbe, darum lieben dich die Jungfrauen.
3мироденииле тале ау ун мирос плэкут. Нумеле тэу есте ка о мирясмэ вэрсатэ. Де ачея те юбеск пе тине фетеле!
4Zieh mich dir nach, so laufen wir. Der König führte mich in seine Kammern. Wir freuen uns und sind fröhlich über dir; wir gedenken an deine Liebe mehr denn an den Wein. Die Frommen lieben dich.
4Траӂе-мэ дупэ тине! Ши хайдем сэ алергэм! Ымпэратул мэ дуче ын одэиле луй… Не вом весели ши не вом букура де тине; вом лэуда дезмердэриле тале май мулт декыт винул! Пе дрепт ешть юбит.
5Ich bin schwarz, aber gar lieblich, ihr Töchter Jerusalems, wie die Hütten Kedars, wie die Teppiche Salomos.
5Сунт нягрэ, дар сунт фрумоасэ, фийче але Иерусалимулуй, кум сунт кортуриле Кедарулуй ши кум сунт ковоареле луй Соломон.
6Seht mich nicht an, daß ich so schwarz bin; denn die Sonne hat mich so verbrannt. Meiner Mutter Kinder zürnen mit mir. Sie haben mich zur Hüterin der Weinberge gesetzt; aber meinen eigenen Weinberg habe ich nicht behütet.
6Ну вэ уйтаць кэ сунт аша де негричоасэ, кэч м-а арс соареле. Фиий мамей меле с-ау мыният пе мине ши м-ау пус пэзитоаре ла вий. Дар вия фрумусеций меле н-ам пэзит-о.
7Sage mir an, du, den meine Seele liebt, wo du weidest, wo du ruhest im Mittage, daß ich nicht hin und her gehen müsse bei den Herden deiner Gesellen.
7Спуне-мь ту, пе каре те юбеште инима мя, унде ыць пашть оиле, унде те одихнешть ла амязэ? Кэч де че сэ умблу ка о рэтэчитэ пе ла турмеле товарэшилор тэй? –
8Weiß du es nicht, du schönste unter den Weibern, so gehe hinaus auf die Fußtapfen der Schafe und weide deine Zicklein bei den Hirtenhäusern.
8Дакэ ну штий, о, ту, чя май фрумоасэ динтре фемей, ешь пе урмеле оилор ши паште-ць езий лынгэ колибеле пэсторилор!
9Ich vergleiche dich, meine Freundin, meinem Gespann an den Wagen Pharaos.
9Ку япа ынхэматэ ла кареле луй Фараон те асемэн еу пе тине, скумпа мя.
10Deine Backen stehen lieblich in den Kettchen und dein Hals in den Schnüren.
10Че фрумошь ыць сунт ображий ын мижлокул лэнцишоарелор де ла гыт ши че фрумос ыць есте гытул ын мижлокул ширурилор де мэргэритаре!
11Wir wollen dir goldene Kettchen machen mit silbernen Pünktlein.
11Ыць вом фаче деч лэнцишоаре де аур, ку стропитурь де арӂинт. –
12Da der König sich herwandte, gab meine Narde ihren Geruch.
12Кыт стэ ымпэратул ла маса луй, нардул меу ышь рэспындеште миросул.
13Mein Freund ist mir ein Büschel Myrrhen, das zwischen meinen Brüsten hanget.
13Пряюбитул меу ымь есте ка ун мэнункь де мир каре се одихнеште ынтре цыцеле меле.
14Mein Freund ist mir eine Traube von Zyperblumen in den Weinbergen zu Engedi.
14Пряюбитул меу есте пентру мине ун стругуре де мэлиницэ дин вииле дин Ен-Геди. –
15Siehe, meine Freundin, du bist schön; schön bist du, deine Augen sind wie Taubenaugen.
15Че фрумоасэ ешть, юбито, уйте че фрумоасэ ешть, ку окий тэй де порумбицэ! –
16Siehe, mein Freund, du bist schön und lieblich. Unser Bett grünt,
16Че фрумос ешть, пряюбитуле, че плэкут ешть! Вердяца есте патул ностру! –
17unserer Häuser Balken sind Zedern, unser Getäfel Zypressen.
17Чедрий сунт гринзиле каселор ноастре ши кипароший сунт пардоселиле ноастре. –
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.