2. Chronik 1
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Und Salomo, der Sohn Davids, ward in seinem Reich bekräftigt; und der HERR, sein Gott, war mit ihm und machte ihn immer größer.
1Соломон, фиул луй Давид, с-а ынтэрит ын домние; Домнул Думнезеул луй а фост ку ел ши л-а ынэлцат дин че ын че май мулт.
2Und Salomo redete mit dem ganzen Israel, mit den Obersten über tausend und hundert, mit den Richtern und mit allen Fürsten in Israel, mit den Obersten der Vaterhäuser,
2Соломон а порунчит ынтрегулуй Исраел, кэпетениилор песте мий ши суте, жудекэторилор, май-марилор ынтрегулуй Исраел, кэпетениилор каселор пэринтешть
3daß sie hingingen, Salomo und die ganze Gemeinde mit ihm, zu der Höhe, die zu Gibeon war; denn daselbst war die Hütte des Stifts Gottes, die Mose, der Knecht des HERRN, gemacht hatte in der Wüste.
3ши Соломон с-а дус ку тоатэ адунаря ла ынэлцимя де ла Габаон. Аколо се афла кортул ынтылнирий луй Думнезеу, фэкут ын пустиу де Мойсе, робул Домнулуй.
4(Aber die Lade Gottes hatte David heraufgebracht von Kirjath-Jearim an den Ort, den er bereitet hatte; denn er hatte ihr eine Hütte aufgeschlagen zu Jerusalem.)
4Дар кивотул луй Думнезеу фусесе мутат де Давид дин Кириат-Иеарим ла локул пе каре и-л прегэтисе, кэч ый ынтинсесе ун корт ла Иерусалим.
5Aber der eherne Altar, den Bezaleel, der Sohn Uris, des Sohnes Hurs, gemacht hatte, war daselbst vor der Wohnung des HERRN; und Salomo und die Gemeinde pflegten ihn zu suchen.
5Тот аколо се афла, ынаинтя кортулуй Домнулуй, алтарул де арамэ, пе каре-л фэкусе Бецалеел, фиул луй Ури, фиул луй Хур.
6Und Salomo opferte auf dem ehernen Altar vor dem HERRN, der vor der Hütte des Stifts stand, tausend Brandopfer.
6Соломон ши адунаря ау кэутат пе Домнул. Ши аколо, пе алтарул де арамэ каре ера ынаинтя кортулуй ынтылнирий, а адус Соломон Домнулуй о мие де ардерь-де-тот.
7In derselben Nacht aber erschien Gott Salomo und sprach zu ihm: Bitte, was soll ich dir geben?
7Ын тимпул нопций, Думнезеу С-а арэтат луй Соломон ши й-а зис: „Чере че врей сэ-ць дау.”
8Und Salomo sprach zu Gott: Du hast große Barmherzigkeit an meinem Vater David getan und hast mich an seiner Statt zum König gemacht;
8Соломон а рэспунс луй Думнезеу: „Ту ай арэтат о маре бунэвоинцэ татэлуй меу Давид ши м-ай пус сэ домнеск ын локул луй.
9so laß nun, HERR, Gott, deine Worte wahr werden an meinem Vater David; denn du hast mich zum König gemacht über ein Volk, des so viel ist als Staub auf Erden.
9Акум, Доамне Думнезеуле, ымплиняскэ-се фэгэдуинца Та фэкутэ татэлуй меу Давид, фииндкэ м-ай пус сэ домнеск песте ун попор маре ла нумэр, ка пулберя пэмынтулуй!
10So gib mir nun Weisheit und Erkenntnis, daß ich vor diesem Volk aus und ein gehe; denn wer kann dies dein großes Volk richten?
10Дэ-мь дар ынцелепчуне ши причепере, ка сэ штиу кум сэ мэ порт ын фрунтя ачестуй попор! Кэч чине ар путя сэ жудече пе попорул Тэу, пе попорул ачеста атыт де маре?”
11Da sprach Gott zu Salomo: Weil du das im Sinn hast und hast nicht um Reichtum noch um Gut noch um Ehre noch um deiner Feinde Seele noch um langes Leben gebeten, sondern hast um Weisheit und Erkenntnis gebeten, daß du mein Volk richten mögst, darüber ich dich zum König gemacht habe,
11Думнезеу а зис луй Соломон: „Фииндкэ доринца ачаста есте ын инима та, фииндкэ ну черь нич богэций, нич аверь, нич славэ, нич моартя врэжмашилор тэй, нич кяр о вяцэ лунгэ, чи черь пентру тине ынцелепчуне ши причепере ка сэ жудечь пе попорул Меу, песте каре те-ам пус сэ домнешть,
12so sei dir Weisheit und Erkenntnis gegeben; dazu will ich dir Reichtum und Gut und Ehre geben, daß deinesgleichen unter den Königen vor dir nicht gewesen ist noch werden soll nach dir.
12ынцелепчуня ши причеперя ыць сунт дате. Ыць вой да, пе дясупра, богэций, аверь ши славэ, кум н-а май авут ничодатэ ничун ымпэрат ынаинтя та ши кум нич ну ва май авя дупэ тине.”
13Also kam Salomo von der Höhe, die zu Gibeon war, von der Hütte des Stifts, gen Jerusalem und regierte über Israel.
13Соломон с-а ынторс ла Иерусалим дупэ че а пэрэсит ынэлцимя де ла Габаон ши кортул ынтылнирий. Ши а домнит песте Исраел.
14Und Salomo sammelte sich Wagen und Reiter, daß er zuwege brachte tausendundvierhundert Wagen und zwölftausend Reiter, und legte sie in die Wagenstädte und zu dem König nach Jerusalem.
14Соломон а стрынс каре ши кэлэриме; авя о мие патру суте де каре ши доуэспрезече мий де кэлэрець, пе каре й-а ашезат ын четэциле унде циня кареле ши ла Иерусалим, лынгэ ымпэрат.
15Und der König machte, daß des Silbers und Goldes so viel war zu Jerusalem wie die Steine und der Zedern wie die Maulbeerbäume in den Gründen.
15Ымпэратул а фэкут арӂинтул ши аурул тот атыт де обишнуите ла Иерусалим ка петреле, ши чедрий тот атыт де обишнуиць ка сикоморий каре креск ын кымпие.
16Und man brachte Salomo Rosse aus Ägypten und allerlei Ware; und die Kaufleute des Königs kauften die Ware
16Соломон ышь адучя каий дин Еӂипт; о чатэ де негусторь ай ымпэратулуй се дучяу ши-й луау ын чете пе ун прец хотэрыт;
17und brachten's aus Ägypten heraus, je einen Wagen um sechshundert Silberlinge, ein Roß um hundertfünfzig. Also brachten sie auch allen Königen der Hethiter und den Königen von Syrien.
17се дучяу ши адучяу дин Еӂипт ун кар ку шасе суте де сикли де арӂинт ши ун кал ку о сутэ чинчзечь де сикли. Тот аша адучяу ши пентру тоць ымпэраций хетицилор ши пентру ымпэраций Сирией.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.