Job 30
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
2Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
3For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
4Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
5They were driven forth from among men , (they cried after them as after a thief;)
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
6To dwell in the clifts of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
7Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
8They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
9And now am I their song, yea, I am their byword.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
11Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
12Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
13They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
14They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me .
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
15Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
16And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
17My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
18By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
20I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not .
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
21Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
22Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it , and dissolvest my substance.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
23For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
24Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
25Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
26When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
27My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
28I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
29I am a brother to dragons, and a companion to owls.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
30My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
31My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.