Job 10
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1My soul is weary of my life; I will leave my complaint upon myself; I will speak in the bitterness of my soul.
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
2I will say unto God, Do not condemn me; shew me wherefore thou contendest with me.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
3Is it good unto thee that thou shouldest oppress, that thou shouldest despise the work of thine hands, and shine upon the counsel of the wicked?
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
4Hast thou eyes of flesh? or seest thou as man seeth?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
5Are thy days as the days of man? are thy years as man’s days,
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
6That thou enquirest after mine iniquity, and searchest after my sin?
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
7Thou knowest that I am not wicked; and there is none that can deliver out of thine hand.
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
8Thine hands have made me and fashioned me together round about; yet thou dost destroy me.
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
9Remember, I beseech thee, that thou hast made me as the clay; and wilt thou bring me into dust again?
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
10Hast thou not poured me out as milk, and curdled me like cheese?
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
11Thou hast clothed me with skin and flesh, and hast fenced me with bones and sinews.
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
12Thou hast granted me life and favour, and thy visitation hath preserved my spirit.
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
13And these things hast thou hid in thine heart: I know that this is with thee.
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
14If I sin, then thou markest me, and thou wilt not acquit me from mine iniquity.
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
15If I be wicked, woe unto me; and if I be righteous, yet will I not lift up my head. I am full of confusion; therefore see thou mine affliction;
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
16For it increaseth. Thou huntest me as a fierce lion: and again thou shewest thyself marvellous upon me.
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
17Thou renewest thy witnesses against me, and increasest thine indignation upon me; changes and war are against me.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
18Wherefore then hast thou brought me forth out of the womb? Oh that I had given up the ghost, and no eye had seen me!
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
19I should have been as though I had not been; I should have been carried from the womb to the grave.
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
20Are not my days few? cease then, and let me alone, that I may take comfort a little,
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
21Before I go whence I shall not return, even to the land of darkness and the shadow of death;
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
22A land of darkness, as darkness itself; and of the shadow of death, without any order, and where the light is as darkness.
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.