Job 30
World English BibleTranslation
World English Bible
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1“But now those who are younger than I have me in derision, whose fathers I considered unworthy to put with my sheep dogs.
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
2Of what use is the strength of their hands to me, men in whom ripe age has perished?
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
3They are gaunt from lack and famine. They gnaw the dry ground, in the gloom of waste and desolation.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
4They pluck salt herbs by the bushes. The roots of the broom tree are their food.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
5They are driven out from among men. They cry after them as after a thief,
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
6so that they live in frightful valleys, and in holes of the earth and of the rocks.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
7They bray among the bushes. They are gathered together under the nettles.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
8They are children of fools, yes, children of wicked men. They were flogged out of the land.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
9“Now I have become their song. Yes, I am a byword to them.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
10They abhor me, they stand aloof from me, and don’t hesitate to spit in my face.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
11For he has untied his cord, and afflicted me; and they have thrown off restraint before me.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
12On my right hand rise the rabble. They thrust aside my feet. They cast their ways of destruction up against me.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
13They mar my path. They promote my destruction without anyone’s help.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
14As through a wide breach they come. They roll themselves in amid the ruin.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
15Terrors have turned on me. They chase my honor as the wind. My welfare has passed away as a cloud.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
16“Now my soul is poured out within me. Days of affliction have taken hold of me.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
17In the night season my bones are pierced in me, and the pains that gnaw me take no rest.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
18My garment is disfigured by great force. It binds me about as the collar of my tunic.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
19He has cast me into the mire. I have become like dust and ashes.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
20I cry to you, and you do not answer me. I stand up, and you gaze at me.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
21You have turned to be cruel to me. With the might of your hand you persecute me.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
22You lift me up to the wind, and drive me with it. You dissolve me in the storm.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
23For I know that you will bring me to death, to the house appointed for all living.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
24“However doesn’t one stretch out a hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
25Didn’t I weep for him who was in trouble? Wasn’t my soul grieved for the needy?
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
26When I looked for good, then evil came. When I waited for light, darkness came.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
27My heart is troubled, and doesn’t rest. Days of affliction have come on me.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
28I go mourning without the sun. I stand up in the assembly, and cry for help.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
29I am a brother to jackals, and a companion to ostriches.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
30My skin grows black and peels from me. My bones are burned with heat.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
31Therefore my harp has turned to mourning, and my pipe into the voice of those who weep.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.