Joba 41
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Leviathan te vaih neh na doek tih rhui neh a lai na yueh pah thai a?
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
2A hnarhong ah canghlong na hen thai tih mutlo hling neh a kam na toeh a?
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
3Nang ham tah huithuinah loh puh vetih nang taengah a mongkawt la cal mai aya?
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
4Nang taengah paipi a saii vetih anih te kumhal kah sal la na loh aya?
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
5Anih te vaa bangla na luem puei vetih anih te na hula hamla na khih pa aya?
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
6Anih ham te thimpom rhoek tael uh thae vetih Kanaan laklo ah a paekboe uh aya?
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
7A vin dongah palaphae neh, a lu dongah nga khohcung neh na bae sak thai a?
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
8Anih soah na kut tloeng lamtah poek laeh. Caemtloeknah khaw na koei voel mahpawh.
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
9A ngaiuepnah khaw a laithae ni te. A mueimae mah a hut tang aya?
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
10Anih a haeng ham khaw a muen aih bal moenih. Te dongah ka mikhmuh ah aka pai thai te unim?
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
11Kai n'doe bangla unim ka thuung eh? Vaan hmui kah boeih te kamah kah ni.
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
12Amah ham bueng pawt tih a olsai neh thayung thamal ol khaw, a phu dongkah a sakthen khaw ka phah ni.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
13A pueinak te a hmai la ulong poelyoe pah. Kamrhui rhaepnit neh anih te ulong a paan?
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
14A maelhmai kah thohkhaih te ulong a ong eh? A no khaw mueirhih la pin om.
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
15A lip photling a hoemnah khaw kutbuen neh a caek la a khaih.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
16Khat te khat taengla tawn uh tih a laklo ah yilh khaw hue pawh.
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
17Hlang he a manuca taengah balak tih a tuuk uh daengah ni a pam uh pawh.
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
18A ikthi loh vangnah a thangthen tih a mik khaw mincang khosaeng banghui ni.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
19A ka lamkah hmaithoi thoeng tih hmai hli coe.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
20A hnarhong lamkah hmaikhu khaw voh neh canghlong a yawn bangla thoeng.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
21A hinglu loh hmai-alh a tak sak tih a ka lamloh hmaihluei thoeng.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
22A rhawn ah a sarhi naeh tih a mikhmuh ah rhihnah loh malawk.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
23A saa laep te a pum dongah malh kap tih khok pawh.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
24A lungbuei te lungto bangla ning tih a dangkah phaklung bangla ning.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
25A boeimang vaengah tah tholh pocinah khui lamloh Pathen taengah bakuep uh.
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
26Anih aka kae cunghang neh caai khaw, lungsong neh caempho khaw a thoh moenih.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
27Thi te cangkong bangla, rhohum khaw keet thing bangla a poek.
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
28Liva capa loh anih a yong sak moenih. Payai lungto pataeng anih taengah tah divawt la poeh.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
29Caemboh te divawt bangla a poek tih soe kah hinghuennah te a nueih thil.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
30A hmui ah paikaek paihat la om dae tangnong soah sui a hnil.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
31A laedil te am bangla a tlawk sak tih tuitunli te anhoi bangla a khueh.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
32A hnukah a hawn a phi sak tih tuidung khaw sampok bangla a poek.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
33Paepnah om kolla a saii dongah laipi dongah anih aka tluk a om moenih.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
34Aka sang boeih te a hmuh. Amah tah hlang oek koca boeih sokah manghai ni,” a ti nah.
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.