ایّوب 41
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1«آیا لویاتان را با قلاب توانی کشید؟ یازبانش را با ریسمان توانی فشرد؟
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
2آیادر بینی او مهار توانی کشید؟ یا چانه‌اش را باقلاب توانی سفت؟
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
3آیا او نزد تو تضرع زیادخواهد نمود؟ یا سخنان ملایم به تو خواهدگفت؟
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
4آیا با تو عهد خواهد بست یا او را برای بندگی دایمی خواهی گرفت؟
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
5آیا با او مثل گنجشک بازی توانی کرد؟ یا او را برای کنیزان خود توانی بست؟
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
6آیا جماعت (صیادان ) از اوداد و ستد خواهند کرد؟ یا او را در میان تاجران تقسیم خواهند نمود؟
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
7آیا پوست او را با نیزه هامملو توانی کرد؟ یا سرش را با خطافهای ماهی گیران؟
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
8اگر دست خود را بر او بگذاری جنگ را به یاد خواهی داشت و دیگر نخواهی کرد.
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
9اینک امید به او باطل است. آیا از رویتش نیز آدمی به روی درافکنده نمی شود؟
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
10کسی اینقدر متهور نیست که او را برانگیزاند. پس کیست که در حضور من بایستد؟
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
11کیست که سبقت جسته، چیزی به من داده، تابه او رد نمایم؟ هرچه زیر آسمان است از آن من می‌باشد.
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
12«درباره اعضایش خاموش نخواهم شد و ازجبروت و جمال ترکیب او خبر خواهم داد.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
13کیست که روی لباس او را باز تواند نمود؟ وکیست که در میان دو صف دندانش داخل شود؟
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
14کیست که درهای چهره‌اش را بگشاید؟ دایره دندانهایش هولناک است.
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
15سپرهای زورآورش فخر او می‌باشد، با مهر محکم وصل شده است.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
16با یکدیگر چنان چسبیده‌اند که باد از میان آنهانمی گذرد.
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
17با همدیگر چنان وصل شده‌اند و باهم ملتصقند که جدا نمی شوند.
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
18از عطسه های او نور ساطع می‌گردد و چشمان او مثل پلکهای فجر است.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
19از دهانش مشعلها بیرون می‌آید وشعله های آتش برمی جهد.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
20از بینی های او دودبرمی آید مثل دیگ جوشنده و پاتیل.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
21از نفس او اخگرها افروخته می‌شود و از دهانش شعله بیرون می‌آید.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
22بر گردنش قوت نشیمن دارد، وهیبت پیش رویش رقص می‌نماید.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
23طبقات گوشت او بهم چسبیده است، و بر وی مستحکم است که متحرک نمی شود.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
24دلش مثل سنگ مستحکم است، و مانند سنگ زیرین آسیا محکم می‌باشد.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
25چون او برمی خیزد نیرومندان هراسان می‌شوند، و از خوف بی‌خود می‌گردند.
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
26اگر شمشیر به او انداخته شود اثر نمی کند، و نه نیزه و نه مزراق و نه تیر.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
27آهن را مثل کاه می‌شمارد و برنج را مانند چوب پوسیده.
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
28تیرهای کمان او را فرار نمی دهد و سنگهای فلاخن نزد او به کاه مبدل می‌شود.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
29عمود مثل کاه شمرده می‌شود و بر حرکت مزراق می‌خندد.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
30در زیرش پاره های سفال تیز است و گردون پرمیخ را بر گل پهن می‌کند.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
31لجه را مثل دیگ می‌جوشاند و دریا را مانند پاتیلچه عطاران می‌گرداند.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
32راه را در عقب خویش تابان می‌سازد به نوعی که لجه را سفیدمو گمان می‌برند.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
33بر روی خاک نظیر او نیست، که بدون خوف آفریده شده باشد.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
34بر هرچیز بلند نظر می‌افکندو بر جمیع حیوانات سرکش پادشاه است.»
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.