ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2En Job hief aan en sprak:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.