Ijob 3
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Poste Ijob malfermis sian buŝon, kaj malbenis sian tagon.
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
2Kaj Ijob ekparolis, kaj diris:
2En Job hief aan en sprak:
3Pereu la tago, en kiu mi naskiĝis, Kaj la nokto, kiu diris: Embriiĝis homo.
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
4Tiu tago estu malluma; Dio de supre ne rigardu ĝin, Neniu lumo ekbrilu super ĝi.
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
5Mallumo kaj tomba ombro ekposedu ĝin; Nubo ĝin kovru; Eklipsoj de tago faru ĝin terura.
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
6Tiun nokton prenu mallumego; Ĝi ne alkalkuliĝu al la tagoj de la jaro, Ĝi ne eniru en la kalkulon de la monatoj.
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
7Ho, tiu nokto estu soleca; Neniu ĝojkrio aŭdiĝu en ĝi.
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
8Malbenu ĝin la malbenantoj de la tago, Tiuj, kiuj estas pretaj eksciti levjatanon.
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
9Mallumiĝu la steloj de ĝia krepusko; Ĝi atendu lumon, kaj ĉi tiu ne aperu; Kaj la palpebrojn de matenruĝo ĝi ne ekvidu;
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
10Pro tio, ke ĝi ne fermis la pordon de la utero de mia patrino Kaj ne kaŝis per tio la malfeliĉon antaŭ miaj okuloj.
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
11Kial mi ne mortis tuj el la utero, Ne senviviĝis post la eliro el la ventro?
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
12Kial akceptis min la genuoj? Por kio estis la mamoj, ke mi suĉu?
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
13Mi nun kuŝus kaj estus trankvila; Mi dormus kaj havus ripozon,
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
14Kune kun la reĝoj kaj la konsilistoj sur la tero, Kiuj konstruas al si izolejojn,
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
15Aŭ kun la potenculoj, kiuj havas oron, Kiuj plenigas siajn domojn per arĝento;
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
16Aŭ kiel abortitaĵo kaŝita mi ne ekzistus, Simile al la infanoj, kiuj ne vidis lumon.
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
17Tie la malpiuloj ĉesas tumulti; Kaj tie ripozas tiuj, kies fortoj konsumiĝis.
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
18Tie la malliberuloj kune havas ripozon; Ili ne aŭdas la voĉon de premanto.
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
19Malgranduloj kaj granduloj, tie ili estas; Kaj sklavo estas libera de sia sinjoro.
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
20Por kio al suferanto estas donita la lumo, Kaj la vivo al tiuj, kiuj havas maldolĉan animon,
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
21Kiuj atendas la morton, kaj ĝi ne aperas, Kiuj elfosus ĝin pli volonte ol trezorojn,
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
22Kiuj ekĝojus kaj estus ravitaj, Se ili trovus tombon?
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
23Al la homo, kies vojo estas kaŝita, Kaj antaŭ kiu Dio starigis barilon?
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
24Antaŭ ol mi ekmanĝas panon, mi devas ĝemi, Kaj mia plorkriado verŝiĝas kiel akvo;
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
25Ĉar teruraĵo, kiun mi timis, trafis min, Kaj tio, pri kio mi estis maltrankvila, venis al mi.
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
26Mi ne havas trankvilon, mi ne havas kvieton, mi ne havas ripozon; Trafis min kolero.
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.