Ijob 20
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
2Pro tio miaj pensoj devigas min respondi, Pro tio, kion mi sentas.
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
3Hontindan riproĉon mi aŭdis, Kaj la spirito de mia prudento respondos por mi.
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
4Ĉu vi scias, ke tiel estis de eterne, De post la apero de homo sur la tero,
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
5Ke la triumfado de malvirtuloj estas mallongatempa, Kaj la ĝojo de hipokritulo estas nur momenta?
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
6Se lia grandeco eĉ atingus ĝis la ĉielo, Kaj lia kapo tuŝus la nubon,
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
7Li tamen pereos por ĉiam, kiel lia sterko; Tiuj, kiuj lin vidis, diros: Kie li estas?
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
8Kiel sonĝo li forflugos, kaj oni lin ne trovos; Li malaperos, kiel nokta vizio.
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
9Okulo, kiu rigardis lin, ne plu vidos lin; Lia loko lin ne plu vidos.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
10Liaj filoj kurados almozpetante, Kaj liaj manoj redonos lian havaĵon.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
11Liaj ostoj estos punitaj pro la pekoj de lia juneco, Kaj tio kuŝiĝos kune kun li en la polvo.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
12Se la malbono estas dolĉa en lia buŝo, Li kaŝas ĝin sub sia lango,
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
13Li flegas ĝin kaj ne forlasas ĝin, Kaj retenas ĝin sur sia palato:
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
14Tiam lia manĝaĵo renversiĝos en liaj internaĵoj, Fariĝos galo de aspidoj interne de li.
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
15Li englutis havaĵon, sed li ĝin elvomos; El lia ventro Dio ĝin elpelos.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
16Venenon de aspidoj li suĉos; Lango de vipuro lin mortigos.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
17Li ne vidos fluojn nek riverojn, Torentojn de mielo kaj de butero.
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
18Li redonos tion, kion li pene akiris, kaj li tion ne englutos; Kiel ajn granda estas lia havaĵo, li ĝin fordonos kaj ne ĝuos ĝin.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
19Ĉar li premis kaj forlasis la senhavulojn, Li rabis al si domon, kiun li ne konstruis.
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
20Ĉar lia interno ne estis trankvila, Tial li ne savos tion, kio estis por li kara.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
21Nenion restigis lia manĝemeco; Tial lia bonstato ne estos longedaŭra.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
22Malgraŭ lia abundeco, li estos premata; Ĉiaspecaj suferoj trafos lin.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
23Por plenigi lian ventron, Li sendos sur lin la flamon de Sia kolero, Kaj pluvigos sur lin Sian furiozon.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
24Se li forkuros de batalilo fera, Trafos lin pafarko kupra.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
25Nudigita glavo trairos lian korpon, Kaj la fulmo de lia turmentilo venos sur lin kun teruro.
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
26Nenia mallumo povos kaŝi liajn trezorojn; Lin konsumos fajro ne disblovata; Malbone estos al tiu, kiu restos en lia tendo.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
27La ĉielo malkovros liajn malbonagojn, Kaj la tero leviĝos kontraŭ lin.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
28Malaperos la greno el lia domo, Disŝutita ĝi estos en la tago de Lia kolero.
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
29Tia estas de Dio la sorto de homo malpia, Kaj la heredaĵo destinita por li de Dio.
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.