Йова 20
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Озвався ж Зофар із Нааму та й каже:
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
2Роздумування мої спонукують мене, відказати, й оце я поспішаю виявити їх:
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
3Докір, осоромляючий мене, я вислухав, та дух розуму мого відповість за мене.
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
4Чи ти не знаєш, що од віків, — з того часу, як постав чоловік на землї, —
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
5Веселощі беззаконних коротко тревають, а радість потайного грішника хвилева?
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
6Хоч би під небо зросла його велич, й голова його аж до хмар сягала, —
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
7То він пропаде, як гній його, на віки; хто його бачив, питати ме: де він?
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
8Зникне він, неначе сон, і не знайдуть його; нїби ночная мара, він щезне.
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
9Око, що вбачало його, не побачить його нїколи, й не взрить його вже більше місце його.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
10Дїти його будуть у старцїв ласки шукати, й руки його повернуть усе, в кого він що пограбив.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
11Костї його ляжуть з ним у порох із усїма гріхами молодостї його.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
12Коли зло солодким буде йому в ротї його, й він держати ме його під язиком своїм,
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
13Берегти ме, й не викине, а хоронити ме його в устах своїх, —
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
14То їжа та в його животї візьметься гадючою жовчю в йому.
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
15Добро, що пожер, мусить він виблювати: Бог вирве все з живота його.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
16Яд він гадючий всисає, так од гадюки й згине.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
17Не бачити йому річок, рік текучих молоком та медом!
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
18Верне все трудом набуте, проглинути не зможе; по мірі набутків його буде й заплата його, й він не натїшиться.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
19Він бо тїснив, одправляв убогих; видирав домівки, що їх не будував;
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
20Не знало наситку черево його, й не щадив він нїчого в захланностї своїй.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
21Нїчо не спаслося від прожорства його, зате ж і не вдержиться щасттє його.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
22В повнотї достатків буде тїсно йому; всї руки покривдованих піднімуться на його.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
23Коли буде в його чим наситити живіт свій, пошле Бог жар гнїву свого й спустить дощем болї в тїло його.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
24Ухилиться він од зброї залїзної, — прошиє його лук мідяний.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
25Схоче вийняти стрілу, а вона вийде з тїла — вийде, блисне крізь жовч його; страх смертний прийде на його!
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
26Вся темнота скрита в нутрі в його; його пожирати ме огонь, нїким не роздуваний; нещастє постигне й все те, що зістане в наметї його.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
27Небо відкриє провину його, й земля встане проти його.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
28Щезне добуток дому його, все розпливеться в день гнїву його (Божого).
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
29Се частка від Бога чоловікові беззаконному, й пай, визначений йому Вседержителем!
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.