Job 20
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Tsophar de Naama prit la parole et dit:
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
2Mes pensées me forcent à répondre, Et mon agitation ne peut se contenir.
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
3J’ai entendu des reproches qui m’outragent; Le souffle de mon intelligence donnera la réplique.
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
4Ne sais-tu pas que, de tout temps, Depuis que l’homme a été placé sur la terre,
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
5Le triomphe des méchants a été court, Et la joie de l’impie momentanée?
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
6Quand il s’élèverait jusqu’aux cieux, Et que sa tête toucherait aux nues,
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
7Il périra pour toujours comme son ordure, Et ceux qui le voyaient diront: Où est-il?
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
8Il s’envolera comme un songe, et on ne le trouvera plus; Il disparaîtra comme une vision nocturne;
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
9L’œil qui le regardait ne le regardera plus, Le lieu qu’il habitait ne l’apercevra plus.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
10Ses fils seront assaillis par les pauvres, Et ses mains restitueront ce qu’il a pris par violence.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
11La vigueur de la jeunesse, qui remplissait ses membres, Aura sa couche avec lui dans la poussière.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
12Le mal était doux à sa bouche, Il le cachait sous sa langue,
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
13Il le savourait sans l’abandonner, Il le retenait au milieu de son palais;
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
14Mais sa nourriture se transformera dans ses entrailles, Elle deviendra dans son corps un venin d’aspic.
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
15Il a englouti des richesses, il les vomira; Dieu les chassera de son ventre.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
16Il a sucé du venin d’aspic, La langue de la vipère le tuera.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
17Il ne reposera plus ses regards sur les ruisseaux, Sur les torrents, sur les fleuves de miel et de lait.
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
18Il rendra ce qu’il a gagné, et n’en profitera plus; Il restituera tout ce qu’il a pris, et n’en jouira plus.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
19Car il a opprimé, délaissé les pauvres, Il a ruiné des maisons et ne les a pas rétablies.
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
20Son avidité n’a point connu de bornes; Mais il ne sauvera pas ce qu’il avait de plus cher.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
21Rien n’échappait à sa voracité; Mais son bien-être ne durera pas.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
22Au milieu de l’abondance il sera dans la détresse; La main de tous les misérables se lèvera sur lui.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
23Et voici, pour lui remplir le ventre, Dieu enverra sur lui le feu de sa colère, Et le rassasiera par une pluie de traits.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
24S’il échappe aux armes de fer, L’arc d’airain le transpercera.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
25Il arrache de son corps le trait, Qui étincelle au sortir de ses entrailles, Et il est en proie aux terreurs de la mort.
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
26Toutes les calamités sont réservées à ses trésors; Il sera consumé par un feu que n’allumera point l’homme, Et ce qui restera dans sa tente en deviendra la pâture.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
27Les cieux dévoileront son iniquité, Et la terre s’élèvera contre lui.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
28Les revenus de sa maison seront emportés, Ils disparaîtront au jour de la colère de Dieu.
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
29Telle est la part que Dieu réserve au méchant, Tel est l’héritage que Dieu lui destine.
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.