Job 23

Louis Segond 1910

Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)

1Job prit la parole et dit:

1Job antwoordde, en sprak:

2Maintenant encore ma plainte est une révolte, Mais la souffrance étouffe mes soupirs.

2Al weer heet mijn klagen verzet: Maar zijn hand dwingt mij tot zuchten!

3Oh! Si je savais où le trouver, Si je pouvais arriver jusqu’à son trône,

3Ach, dat ik Hem vinden kon, En voor zijn troon kon verschijnen!

4Je plaiderais ma cause devant lui, Je remplirais ma bouche d’arguments,

4Dan zette ik Hem mijn zaak uiteen, En vulde mijn mond met bewijzen;

5Je connaîtrais ce qu’il peut avoir à répondre, Je verrais ce qu’il peut avoir à me dire.

5Dan kende ik de woorden, waarmee Hij mij antwoordt, Vernam ik, wat Hij mij zegt.

6Emploierait-il toute sa force à me combattre? Ne daignerait-il pas au moins m’écouter?

6Zou Hij zijn macht in het geding moeten brengen? Neen, als Hij slechts naar mij hoorde!

7Ce serait un homme droit qui plaiderait avec lui, Et je serais pour toujours absous par mon juge.

7Dan zou Hij bemerken dat er bij Hem een onschuldige pleit, En ik was voorgoed van mijn Rechter bevrijd!

8Mais, si je vais à l’orient, il n’y est pas; Si je vais à l’occident, je ne le trouve pas;

8Maar ga ik naar het oosten, Hij is er niet, Of naar het westen, ik bespeur Hem niet;

9Est-il occupé au nord, je ne puis le voir; Se cache-t-il au midi, je ne puis le découvrir.

9Ik zoek Hem ten noorden, ik vind Hem niet, Wend mij naar het zuiden, ik zie Hem niet.

10Il sait néanmoins quelle voie j’ai suivie; Et, s’il m’éprouvait, je sortirais pur comme l’or.

10Het is, omdat Hij mijn wandel kent Omdat ik als goud te voorschijn zou treden, als Hij mij toetst:

11Mon pied s’est attaché à ses pas; J’ai gardé sa voie, et je ne m’en suis point détourné.

11Want mijn voet bleef steeds in zijn spoor, Ik hield zijn pad, en verliet het nooit!

12Je n’ai pas abandonné les commandements de ses lèvres; J’ai fait plier ma volonté aux paroles de sa bouche.

12Van het bevel zijner lippen week ik niet af, Het woord van zijn mond heb ik in mijn boezem bewaard:

13Mais sa résolution est arrêtée; qui s’y opposera? Ce que son âme désire, il l’exécute.

13Maar wil Hij iets, wie kan Hem beletten, Begeert Hij iets, Hij voert het uit!

14Il accomplira donc ses desseins à mon égard, Et il en concevra bien d’autres encore.

14Ja, Hij volbrengt, wat Hij over mij heeft besloten, Met al het andere, wat Hij heeft beschikt:

15Voilà pourquoi sa présence m’épouvante; Quand j’y pense, j’ai peur de lui.

15En daarom ben ik voor Hem zo bang, Sidder ik, als ik aan Hem denk.

16Dieu a brisé mon courage, Le Tout-Puissant m’a rempli d’effroi.

16Het is God, die mijn hart murw heeft geslagen, De Almachtige, die mij verschrikt;

17Car ce ne sont pas les ténèbres qui m’anéantissent, Ce n’est pas l’obscurité dont je suis couvert.

17Neen, niet door de duisternis ben ik ontsteld Niet door het donker, dat mijn gelaat bedekt!

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.