Job 15
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Éliphaz de Théman prit la parole et dit:
1Elifaz van Teman nam het woord en sprak:
2Le sage répond-il par un vain savoir? Se gonfle-t-il la poitrine du vent d’orient?
2Antwoordt een wijze met bluf, En blaast hij zich op met oostenwind;
3Est-ce par d’inutiles propos qu’il se défend? Est-ce par des discours qui ne servent à rien?
3Verdedigt hij zich met beuzelpraat En met holle frasen?
4Toi, tu détruis même la crainte de Dieu, Tu anéantis tout mouvement de piété devant Dieu.
4Gij breekt zowaar de godsvrucht af, En verstoort de overpeinzing voor het aanschijn van God.
5Ton iniquité dirige ta bouche, Et tu prends le langage des hommes rusés.
5Daar uw schuldig geweten uw mond onderricht, En gij de taal van bedriegers kiest,
6Ce n’est pas moi, c’est ta bouche qui te condamne. Ce sont tes lèvres qui déposent contre toi.
6Is het uw eigen mond, die u vonnist: niet ik, Zijn het uw eigen lippen, die tegen u getuigen.
7Es-tu né le premier des hommes? As-tu été enfanté avant les collines?
7Zijt gij als eerste der mensen geboren, Nog vóór de heuvelen ter wereld gebracht;
8As-tu reçu les confidences de Dieu? As-tu dérobé la sagesse à ton profit?
8Luistert ge toe in de raad van God, En hebt ge beslag op de Wijsheid gelegd?
9Que sais-tu que nous ne sachions pas? Quelle connaissance as-tu que nous n’ayons pas?
9Wat weet gij, wat wij niet weten, Wat begrijpt gij, wat wij niet verstaan?
10Il y a parmi nous des cheveux blancs, des vieillards, Plus riches de jours que ton père.
10Ook onder ons zijn bejaarden en grijsaards, Ouder van dagen nog dan uw vader!
11Tiens-tu pour peu de chose les consolations de Dieu, Et les paroles qui doucement se font entendre à toi?…
11Zijn soms voor ú de vertroostingen Gods te gering, Het woord, met zachtheid tot u gesproken?
12Où ton cœur t’entraîne-t-il, Et que signifie ce roulement de tes yeux?
12Hoe sleept uw hartstocht u mee, En hoe rollen uw ogen:
13Quoi! C’est contre Dieu que tu tournes ta colère Et que ta bouche exhale de pareils discours!
13Dat ge uw wrevel tegen God durft keren, En zulke woorden aan uw mond laat ontglippen!
14Qu’est-ce que l’homme, pour qu’il soit pur? Celui qui est né de la femme peut-il être juste?
14Wat is een mens, dat hij rein zou zijn, Rechtschapen, die uit een vrouw is geboren?
15Si Dieu n’a pas confiance en ses saints, Si les cieux ne sont pas purs devant lui,
15Zie, zelfs op zijn Heiligen kan Hij niet bouwen, En de hemel is niet rein in zijn oog;
16Combien moins l’être abominable et pervers, L’homme qui boit l’iniquité comme l’eau!
16Hoeveel minder de mens, afschuwelijk, bedorven, Die de ongerechtigheid als water drinkt!
17Je vais te parler, écoute-moi! Je raconterai ce que j’ai vu,
17Ik zal het u tonen, luister naar mij; Wat ik gezien heb, u gaan vertellen.
18Ce que les sages ont fait connaître, Ce qu’ils ont révélé, l’ayant appris de leurs pères.
18Het is hetzelfde, wat de wijzen verkonden, En wat hun vaderen hun niet hadden verborgen,
19A eux seuls appartenait le pays, Et parmi eux nul étranger n’était encore venu.
19Aan wie alleen het land was geschonken, En bij wie nog geen vreemde was binnengedrongen
20Le méchant passe dans l’angoisse tous les jours de sa vie, Toutes les années qui sont le partage de l’impie.
20De goddeloze verkeert heel zijn leven in angst, De tyran al de jaren, die voor hem zijn bedongen;
21La voix de la terreur retentit à ses oreilles; Au sein de la paix, le dévastateur va fondre sur lui;
21Schrikgeluiden treffen zijn oren, In volle vrede stormt de plunderaar op hem af.
22Il n’espère pas échapper aux ténèbres, Il voit l’épée qui le menace;
22Hij hoopt niet eens, aan de duisternis te ontsnappen, En is bestemd voor het zwaard;
23Il court çà et là pour chercher du pain, Il sait que le jour des ténèbres l’attend.
23Hij wordt als een aas voor de gieren geworpen, En weet, dat sombere dagen hem wachten.
24La détresse et l’angoisse l’épouvantent, Elles l’assaillent comme un roi prêt à combattre;
24Benauwdheid en angst grijpt hem aan, Als een koning ten aanval gereed:
25Car il a levé la main contre Dieu, Il a bravé le Tout-Puissant,
25Want hij heeft zijn hand tegen God opgeheven, Den Almachtige durven trotseren;
26Il a eu l’audace de courir à lui Sous le dos épais de ses boucliers.
26Is met trotse nek op Hem afgestormd, Met zijn zwaar beslagen rondas!
27Il avait le visage couvert de graisse, Les flancs chargés d’embonpoint;
27Omdat hij zijn gelaat met vet heeft bedekt, En een vetlaag gelegd op zijn lenden:
28Et il habite des villes détruites, Des maisons abandonnées, Sur le point de tomber en ruines.
28Daarom vestigt hij zich in verwoeste steden, In onbewoonbare huizen, die tot puin zijn vervallen;
29Il ne s’enrichira plus, sa fortune ne se relèvera pas, Sa prospérité ne s’étendra plus sur la terre.
29Hij blijft niet rijk, En zijn vermogen houdt geen stand;
30Il ne pourra se dérober aux ténèbres, La flamme consumera ses rejetons, Et Dieu le fera périr par le souffle de sa bouche.
30Zijn schaduw breidt zich niet uit op de grond, En hij ontsnapt de duisternis niet; Het vuur zal zijn loten verschroeien, De wind zijn bloesem verwaaien!
31S’il a confiance dans le mal, il se trompe, Car le mal sera sa récompense.
31Laat hem niet op zijn gestalte vertrouwen, Hij komt bedrogen uit, ze is enkel schijn.
32Elle arrivera avant le terme de ses jours, Et son rameau ne verdira plus.
32Zijn ranken verdorren vóór de tijd, En zijn twijgen groenen niet meer;
33Il sera comme une vigne dépouillée de ses fruits encore verts, Comme un olivier dont on a fait tomber les fleurs.
33Hij is als de wijnstok, die zijn druiven laat vallen, En als de olijf, die zijn bloesem verliest!
34La maison de l’impie deviendra stérile, Et le feu dévorera la tente de l’homme corrompu.
34Ja, de bent der goddelozen is onvruchtbaar, En het vuur verteert de tenten der omkoperij;
35Il conçoit le mal et il enfante le mal, Il mûrit dans son sein des fruits qui le trompent.
35Ze gaan zwanger van ellende, en baren onheil, Hun schoot draagt ontgoocheling!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.