Job 17
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Mon souffle se perd, Mes jours s’éteignent, Le sépulcre m’attend.
1Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
2Je suis environné de moqueurs, Et mon œil doit contempler leurs insultes.
2Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?
3Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
4Car tu as fermé leur cœur à l’intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.
4Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
5On invite ses amis au partage du butin, Et l’on a des enfants dont les yeux se consument.
5Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
6Il m’a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.
6Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
7Mon œil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.
7Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l’innocent se soulève contre l’impie.
8De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.
9Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.
10En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
11Quoi! Mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon cœur…
11Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
12Et ils prétendent que la nuit c’est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!
12Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
13C’est le séjour des morts que j’attends pour demeure, C’est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;
13Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma sœur!
14Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?
15Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.
16Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.