Йов 3
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic scriptTranslation
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Дупэ ачея, Йов а дескис гура ши а блестемат зиуа ын каре с-а нэскут.
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
2А луат кувынтул ши а зис:
2En Job hief aan en sprak:
3„Блестемате сэ фие зиуа ын каре м-ам нэскут ши ноаптя каре а зис: ‘С-а зэмислит ун копил де парте бэрбэтяскэ!’
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
4Префакэ-се ын ынтунерик зиуа ачея, сэ ну Се ынгрижяскэ Думнезеу де еа дин чер ши сэ ну май стрэлучяскэ лумина песте еа!
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
5С-о куприндэ ынтунерикул ши умбра морций, норь грошь сэ винэ песте еа ши негурь де песте зи с-о ынспэймынте!
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
6Ноаптя ачея! С-о акопере ынтунерикул, сэ пярэ дин ан, сэ ну май фие нумэратэ ынтре лунь!
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
7Да, стярпэ сэ фие ноаптя ачея, дукэ-се веселия дин еа!
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
8Блестематэ сэ фие де чей че блестемэ зилеле, де чей че штиу сэ ынтэрыте левиатанул;
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
9сэ се ынтунече стелеле дин амургул ей, ын задар сэ аштепте лумина ши сэ ну май вадэ ӂенеле зорилор зилей!
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
10Кэч н-а ынкис пынтечеле каре м-а зэмислит, нич н-а аскунс суферинца динаинтя окилор мей.
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
11Де че н-ам мурит ын пынтечеле мамей меле? Де че ну мь-ам дат суфлетул ла еширя дин пынтечеле ей?
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
12Де че ам гэсит ӂенункь каре сэ мэ примяскэ? Ши цыце каре сэ-мь дя лапте?
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
13Акум аш фи кулкат, аш фи лиништит, аш дорми ши м-аш одихни
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
14ку ымпэраций ши чей марь де пе пэмынт, каре шь-ау зидит фалниче морминте,
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
15ку домниторий каре авяу аур ши шь-ау умплут каселе ку арӂинт.
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
16Сау н-аш май фи ын вяцэ, аш фи ка о стырпитурэ ынгропатэ, ка ниште копий каре н-ау вэзут лумина!
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
17Аколо ну те май некэжеск чей рэй, аколо се одихнеск чей слеиць де путерь.
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
18Аколо чей пушь ын ланцурь сунт лэсаць тоць ын паче, ну май ауд гласул асуприторулуй;
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
19чел май мик ши чел маре сунт тот уна аколо, ши робул скапэ де стэпынул сэу.
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
20Пентру че дэ Думнезеу луминэ челуй че суферэ ши вяцэ челор амэрыць ла суфлет,
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
21каре аштяптэ моартя, ши ну вине, мэкар кэ о дореск май мулт декыт о комоарэ,
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
22каре н-ар май путя де букурие ши де веселие дакэ ар гэси мормынтул?
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
23Пентру че, зик, дэ Ел луминэ омулуй каре ну штие ынкотро сэ мяргэ, пе каре ыл ынгрэдеште Думнезеу дин тоате пэрциле?
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
24Суспинеле ымь сунт храна де тоате зилеле ши жаля ми се варсэ ка апа.
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
25Де че мэ тем, ачея ми се ынтымплэ; де че мь-е фрикэ, де ачея ам парте!
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
26Н-ам нич линиште, нич паче, нич одихнэ, ши неказул дэ песте мине.”
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.