ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1Après cela, Job ouvrit la bouche et maudit le jour de sa naissance.
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2Il prit la parole et dit:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3Périsse le jour où je suis né, Et la nuit qui dit: Un enfant mâle est conçu!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4Ce jour! Qu’il se change en ténèbres, Que Dieu n’en ait point souci dans le ciel, Et que la lumière ne rayonne plus sur lui!
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5Que l’obscurité et l’ombre de la mort s’en emparent, Que des nuées établissent leur demeure au-dessus de lui, Et que de noirs phénomènes l’épouvantent!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6Cette nuit! Que les ténèbres en fassent leur proie, Qu’elle disparaisse de l’année, Qu’elle ne soit plus comptée parmi les mois!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7Que cette nuit devienne stérile, Que l’allégresse en soit bannie!
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8Qu’elle soit maudite par ceux qui maudissent les jours, Par ceux qui savent exciter le léviathan!
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9Que les étoiles de son crépuscule s’obscurcissent, Qu’elle attende en vain la lumière, Et qu’elle ne voie point les paupières de l’aurore!
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10Car elle n’a pas fermé le sein qui me conçut, Ni dérobé la souffrance à mes regards.
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Pourquoi ne suis-je pas mort dans le ventre de ma mère? Pourquoi n’ai-je pas expiré au sortir de ses entrailles?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Pourquoi ai-je trouvé des genoux pour me recevoir, Et des mamelles pour m’allaiter?
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13Je serais couché maintenant, je serais tranquille, Je dormirais, je reposerais,
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14Avec les rois et les grands de la terre, Qui se bâtirent des mausolées,
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15Avec les princes qui avaient de l’or, Et qui remplirent d’argent leurs demeures.
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16Ou je n’existerais pas, je serais comme un avorton caché, Comme des enfants qui n’ont pas vu la lumière.
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17Là ne s’agitent plus les méchants, Et là se reposent ceux qui sont fatigués et sans force;
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18Les captifs sont tous en paix, Ils n’entendent pas la voix de l’oppresseur;
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Le petit et le grand sont là, Et l’esclave n’est plus soumis à son maître.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20Pourquoi donne-t-il la lumière à celui qui souffre, Et la vie à ceux qui ont l’amertume dans l’âme,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21Qui espèrent en vain la mort, Et qui la convoitent plus qu’un trésor,
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22Qui seraient transportés de joie Et saisis d’allégresse, s’ils trouvaient le tombeau?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23A l’homme qui ne sait où aller, Et que Dieu cerne de toutes parts?
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24Mes soupirs sont ma nourriture, Et mes cris se répandent comme l’eau.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25Ce que je crains, c’est ce qui m’arrive; Ce que je redoute, c’est ce qui m’atteint.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26Je n’ai ni tranquillité, ni paix, ni repos, Et le trouble s’est emparé de moi.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.