Job 29
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Job mah a thuih ih patahhaih lok to patomh poe;
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
2aw kai loe kalaem tangcae khrah, Sithaw mah khetzawnhaih ni thuem ih baktiah om let nasoe;
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
3ka lu nuiah angmah ih hmaithawk to paang moe, anih aanghaih hoiah khoving thungah kam kaeh;
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
4ka qoengh li nathuem ih aninawk baktih, ka im ah Sithaw angkomhaih oh nathuem ih aninawk baktiah om let nasoe;
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
5lensawk Sithaw kai khaeah oh moe, ka caanawk hoi nawnto oh o;
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
6maitaw tahnutui hoiah khok to ka pasaeh, thlung thung hoiah situi to tui baktiah long;
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
7vangpui khongkha ah ka caeh moe, lampui ah kang hnut,
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
8thendoengnawk mah kai ang hnuk o naah, anghawk o ving; mitongnawk loe angthawk o moe, angdoet o.
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
9Angraengnawk loe lokthui o ai, pakha to ban hoiah tamuep o.
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
10Toksah angraengnawk doeh lok apae o ai, palai to angsumh o.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
11Naa mah ka lok thaih naah, kai han tahamhoihaih ang paek; mik mah kai hnuk naah, kai hnukung ah oh;
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
12tipongah tih nahaeloe amtang kami, amno ampa tawn ai kami, bomkung tawn ai kami hang naah ka bomh pongah ni.
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
13Kadueh tom kami mah tahamhoihaih ang paek moe, lamhmai to anghoehaih laasak hanah palung kang hoesak.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
14Toenghaih to khukbuen ah kang khuk, ka toenghaih loe kahni baktih, lumuek baktiah oh.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
15Mikmaengnawk hanah mik ah ka oh moe, khokkhaem kaminawk hanah khok ah ka oh.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
16Amtang kaminawk hanah ampa ah ka oh moe, angvinnawk ih lok ka tahngaih pae.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
17Kasae kaminawk ih ano to ka khaeh pae moe, anih mah kaek ih kaminawk to ka pahlong.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
18To pacoengah, ka hinghaih aninawk loe savuet baktiah pop, kai loe kaimah ih im ah ni ka dueh tih.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
19Kai ih tangzun loe tui taengah pha ueloe, aqum puek ka tanghang nuiah dantui angbuem tih.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
20Ka lensawkhaih loe cak poe ueloe, ka ban ih kalii doeh tha om let tih.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
21Kaminawk mah ka lok to tahngaih o, ka thuih ih lok to aek o ai.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
22Lok ka thuih pacoengah, mi doeh lok apae o ai boeh; ka thuih ih lok loe nihcae nuiah tui baktiah ca.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
23Nihcae mah khotui zing o baktih toengah kai to ang zing o, hnukkhuem ih khotui kazing baktiah pakha to kalen ah a angh o.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
24Nihcae ka pahnui thuih naah, nihcae mah tang o ai; ka mikhmai aanghaih to a hnuk o naah, ka mikhmai aanghaih to anghmaa o sak thai ai.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
25Nihcae ih loklam to ka qoih moe, kahoih koek ahmuen ah kang hnut, palungsae kami pathloepkung baktih, misatuh kaminawk salak ih siangpahrang baktiah kang hnut, tiah ka thuih.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.