Jó 29
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Jó retomou o seu discurso e disse:
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
2“Ah, quem me dera ser como nos meses passados, como nos dias em que Deus me guardava;
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
3quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça, e pela sua luz eu caminhava pelas trevas;
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
4como eu era no meu vigor, quando a amizade de Deus estava na minha tenda,
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
5quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
6quando os meus passos eram lavados com manteiga, e a rocha me derramava correntes de azeite,
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
7quando eu saía para a porta da cidade, quando eu preparava o meu assento na praça.
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
8Os jovens me viam e se escondiam. Os idosos se levantavam e ficavam de pé.
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
9Os príncipes se abstinham de falar, e punham a mão sobre a boca.
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
10A voz dos nobres se calava, e a sua língua se apegava ao céu da boca.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
11Pois quando o ouvido me ouvia, ele me abençoava, e quando o olho me via, ele me aprovava,
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
12porque eu livrava o pobre que clamava, e também o órfão, que não tinha quem o ajudasse.
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
13A bênção daquele que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
14Eu me vestia de retidão, e ela me cobria. A minha justiça era como um manto e um diadema.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
15Eu era olhos para o cego, e pés para o coxo.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
16Eu era um pai para os necessitados. Eu investigava a causa daquele que eu não conhecia.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
17Eu quebrava os queixos do injusto e arrancava a presa dos seus dentes.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
18Então eu dizia: 'Morrerei na minha própria casa, contarei os meus dias como a areia.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
19A minha raiz se estende até as águas. O orvalho repousa a noite toda sobre o meu ramo.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
20A minha glória é renovada em mim. O meu arco se renova na minha mão.'
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
21“Os homens me ouviam, esperavam, e guardavam silêncio para ouvir o meu conselho.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
22Depois das minhas palavras, eles não falavam mais. O meu discurso caía sobre eles.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
23Eles esperavam por mim como pela chuva. Suas bocas bebiam como da chuva de primavera.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
24Eu sorria para eles quando não tinham confiança. Eles não rejeitavam a luz do meu rosto.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
25Eu escolhia o caminho deles, e me assentava como chefe. Eu vivia como um rei no exército, como quem consola os enlutados.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.