Jonas 1
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1A palavra do SENHOR veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
1Het woord van Jahweh werd tot Jonas gericht, den zoon van Amittai:
2“Levante-se, vá à grande cidade de Nínive e pregue contra ela, porque a sua maldade subiu diante de mim.”
2Sta op, ga naar Ninive, de grote stad, en kondig haar aan, dat haar boosheid tot Mij is doorgedrongen.
3Mas Jonas se levantou para fugir da presença do SENHOR para Társis. Ele desceu a Jope e encontrou um navio que ia para Társis; então pagou a passagem e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, para longe da presença do SENHOR.
3Jonas stond op, maar wilde naar Tarsjisj vluchten, ver buiten het bereik van Jahweh. Hij daalde naar Joppe af, vond er een schip, dat op Tarsjisj voer, betaalde de overtocht, en ging aan boord, om met de anderen naar Tarsjisj te varen, ver buiten het bereik van Jahweh.
4Mas o SENHOR mandou um grande vento sobre o mar, e houve uma tempestade tão violenta no mar, que o navio estava a ponto de se despedaçar.
4Maar Jahweh slingerde een orkaan over het water, en er brak een zware storm los op zee, die het schip dreigde te kraken.
5Então os marinheiros ficaram com medo, e cada um clamou ao seu deus. Eles lançaram a carga que estava no navio ao mar para aliviá-lo. Jonas, porém, havia descido às partes mais profundas do navio, havia se deitado e dormia profundamente.
5In hun angst riepen de schepelingen allen hun eigen goden aan, en wierpen de lading in zee, om het schip te ontlasten. Maar Jonas was in het scheepsruim gegaan, had zich daar ter ruste gelegd, en was in diepe slaap gevallen.
6Então o capitão do navio aproximou-se dele e lhe disse: “O que há com você, dorminhoco? Levante-se, clame ao seu Deus! Talvez o seu Deus se lembre de nós, para que não pereçamos.”
6De kapitein ging naar hem toe, en zei hem: Hoe kunt ge nog slapen! Sta op, roep uw God aan; misschien ontfermt zich God over ons, en vergaan we niet.
7Eles disseram uns aos outros: “Venham! Vamos lançar sortes, para que possamos saber quem é o responsável por este mal que está sobre nós.” Então lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
7Later zeiden ze tot elkander: Laat ons loten, om uit te maken, door wiens schuld dit onheil ons treft. Ze wierpen dus het lot; en het lot viel op Jonas.
8Então lhe perguntaram: “Diga-nos, por favor, por causa de quem este mal está sobre nós? Qual é a sua ocupação? De onde você vem? Qual é o seu país? E de que povo você é?”
8Nu zeiden ze hem: Zeg ons, waarom dit onheil ons treft; wat is uw beroep, waar komt ge vandaan, wat is uw vaderland, van welk volk stamt ge af.
9Ele lhes respondeu: “Eu sou hebreu e temo ao SENHOR, o Deus dos céus, que fez o mar e a terra seca.”
9Hij gaf hun ten antwoord: Ik ben een Hebreër; ik vereer Jahweh, den God des hemels, die zee en land heeft gemaakt.
10Então os homens ficaram com muito medo e lhe disseram: “O que você fez?” Pois os homens sabiam que ele estava fugindo da presença do SENHOR, porque ele lhes tinha contado.
10Nu werd de bemanning nog meer bevreesd, en ze zeiden tot hem: Hoe hebt ge zo iets durven doen? Want nu wisten ze, dat hij op de vlucht was voor Jahweh; hij had het hun zelf bekend.
11Então lhe perguntaram: “O que devemos fazer com você, para que o mar se acalme para nós?” Pois o mar ficava cada vez mais tempestuoso.
11Ze zeiden hem: Wat moeten we met u doen, om de zee te kalmeren; want de zee raast hoe langer hoe harder!
12Ele lhes disse: “Peguem-me e lancem-me ao mar. Então o mar se acalmará para vocês; pois eu sei que é por minha causa que esta grande tempestade está sobre vocês.”
12Hij antwoordde: Neem mij op, en werp mij in zee; dan zal de zee bedaren. Want nu zie ik duidelijk in, dat door mijn schuld deze geweldige storm u teistert.
13Apesar disso, os homens remaram com força para voltar à terra; mas não conseguiram, pois o mar ficava cada vez mais tempestuoso contra eles.
13Nog beproefde de bemanning, naar het land te roeien, maar het lukte haar niet; want steeds onstuimiger beukte de zee.
14Por isso, clamaram ao SENHOR e disseram: “Nós te imploramos, ó SENHOR, nós te imploramos, não nos deixes morrer por causa da vida deste homem, e não ponhas sobre nós sangue inocente; pois tu, ó SENHOR, fizeste como te agradou.”
14Toen riepen ze Jahweh aan, en zeiden: Ach Jahweh! Laat ons toch niet vergaan om het leven van dezen man; wreek op ons geen onschuldig bloed. Want Gij, Jahweh, hebt zelf gedaan, wat U behaagt!
15Então pegaram Jonas e o lançaram ao mar; e o mar cessou a sua fúria.
15Toen namen ze Jonas op, en wierpen hem in zee; en aanstonds kwam de zee tot bedaren.
16Então os homens temeram grandemente ao SENHOR; ofereceram um sacrifício ao SENHOR e fizeram votos.
16De bemanning werd van grote vrees voor Jahweh vervuld; men bracht Jahweh een offer, en deed Hem geloften.
17O SENHOR preparou um grande peixe para engolir Jonas, e Jonas esteve no ventre do peixe três dias e três noites.
17Intussen had Jahweh een grote vis laten komen, om Jonas op te slokken: en Jonas bleef in de buik van de vis drie dagen en drie nachten lang.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.