Книга Иова 19
Synodal Translation (Синодальный перевод)Translation
Synodal Translation (Синодальный перевод)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1И отвечал Иов и сказал:
1Job antwoordde, en sprak:
2доколе будете мучить душу мою и терзать меня речами?
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
3Вот, уже раз десять вы срамили меня и не стыдитесь теснить меня.
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
4Если я и действительно погрешил, то погрешность моя при мне остается.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
5Если же вы хотите повеличаться надо мною и упрекнуть меня позором моим,
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
6то знайте, что Бог ниспроверг меня и обложил меня Своею сетью.
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
7Вот, я кричу: обида! и никто не слушает; вопию, и нет суда.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
8Он преградил мне дорогу, и не могу пройти, и на стези мои положил тьму.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
9Совлек с меня славу мою и снял венец с головы моей.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
10Кругом разорил меня, и я отхожу; и, как дерево, Он исторг надежду мою.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
11Воспылал на меня гневом Своим и считает меня между врагами Своими.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
12Полки Его пришли вместе и направили путь свой ко мне и расположились вокруг шатра моего.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
13Братьев моих Он удалил от меня, и знающие меня чуждаются меня.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
14Покинули меня близкие мои, и знакомые мои забыли меня.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
15Пришлые в доме моем и служанки мои чужим считают меня; посторонним стал я в глазах их.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
16Зову слугу моего, и он не откликается; устами моими я должен умолять его.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
17Дыхание мое опротивело жене моей, и я должен умолять ее ради детей чрева моего.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
18Даже малые дети презирают меня: поднимаюсь, и они издеваются надо мною.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
19Гнушаются мною все наперсники мои, и те, которых я любил, обратились против меня.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
20Кости мои прилипли к коже моей и плоти моей, и я остался только с кожею около зубов моих.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
21Помилуйте меня, помилуйте меня вы, друзья мои, ибо рука Божия коснулась меня.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
22Зачем и вы преследуете меня, как Бог, и плотью моею не можете насытиться?
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
23О, если бы записаны были слова мои! Если бы начертаны были они в книге
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
24резцом железным с оловом,- на вечное время на камне вырезаны были!
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
25А я знаю, Искупитель мой жив, и Он в последний день восставит из праха распадающуюся кожу мою сию,
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
26и я во плоти моей узрю Бога.
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
27Я узрю Его сам; мои глаза, не глаза другого, увидят Его. Истаивает сердце мое в груди моей!
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
28Вам надлежало бы сказать: зачем мы преследуем его? Как будто корень зла найден во мне.
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
29Убойтесь меча, ибо меч есть отмститель неправды, и знайте, что есть суд.
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.